วันศุกร์ที่ 26 เมษายน พ.ศ. 2556
วันพุธที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2555
ประวัติความเป็นมากล้องถ่ายรูป
ประวัติความเป็นมา ของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
ประวัติความเป็นมา ของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
ที่มาของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว (Single – Lens Reflex Camera = SLR) ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่เริ่มมีการผลิตกล้องถ่ายภาพขึ้นในโลก
เป็นครั้งแรก เช่น กล้อง Obscura (Darkroom) ที่รู้จักกันมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 แล้ว โดยหลักการของกล้อง Obscura ในระยะแรก ๆ ก็คือ
เมื่อลำแสงจากภายนอก ผ่านช่อง เล็ก ๆ เข้าไปในห้องมืด (ซึ่งอาจจะเป็นห้องใหญ่ หรือภาในกล่องเล็ก ๆ ในเวลาต่อมา) ภาพทิวทัศน์จากภายนอก
จะฉายอยู่บนฝาผนัง หรืออีกด้านหนึ่งที่อยู่ตรงกันข้ามกับรูรับแสง ดังกล่าว หรือโดยการสะท้อนภาพลงบนโต๊ะในห้องมืดเพื่อให้จิตรกรเขียนภาพ
เหล่านั้นอีกทีหนึ่ง ต่อมาไม่นานก็มีผู้คิดนำเอาเลนส์มาใช้เปิดรับแสงแทนการใช้แต่เพียงรูรับแสงเล็ก ๆ ดังแต่ก่อนเท่านั้นจนกระทั่งประมาณราวๆ
ปี ค.ศ. 1500 เศษ ประโยชน์ของกล้อง Obscura ตามความคิดเก่าก็เหลืออยู่เพียงรูปแบบของห้องมืด และจากความคิดดั้งเดิมนั้น ก็มีผู้นำไปสร้าง
เป็นกล่องไม้ที่สามารถหิ้วไปไหนมาไหนได้ หรือแบบเก้าอี้เกี้ยว เต็นท์ หรือโต๊ะ ซึ่งมีกล้อง Obscura ขนาดเล็กบรรจุอยู่ภายใน เป็นต้น
เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งถึงปลายศตวรรษที่ 16 และต้นศตวรรษที่ 17 กล้อง Obscura ได้พัฒนาเป็นกล่องยาวเรียว ด้วยขนาดที่ใช้วางบนโต๊ะได้
ใส่เลนส์ไว้ข้างหน้า และมีกระจกเงาวางเอียง 45 องศา อยู่ด้านหลังสะท้อนภาพขึ้นไปยังฉากด้านบนซึ่งมีฝาปิด – เปิดได้การมองดูภาพที่จด ก็มักมีฮู้ด
(Hood) ป้องแสงจากภายนอก โดยที่จิตรกรจะวางกระดาษบาง ๆ ไว้บนกระจกจอภาพดังกล่าว แล้วเขียนภาพที่ปรากฏ
ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1800 เศษ ก็เป็นยุคเริ่มต้นของการบันทึกภาพด้วยกล้องล้วน ๆ กับแผ่นทองเหลือเคลือบสารไวแสง Daguerreotype
ของชาวฝรั่งเศสชื่อ ดาร์แกร์ (Louise Jacques Mande Daguerre) และชาวอังกฤษชื่อ ทอลบอต (William hery Fox Talbot)
0 ผู้ค้นพบการสร้างภาพด้วยเนกาทิฟ และพอซิทิฟ ที่เรียกว่า Calotype หรือ Tallbotype ในปี ค.ศ. 1861 โธมัน ซัตตันแห่งประเทศอังกฤษ
ได้จดทะเบียนสิทะบัตรกล้อง SLR ซึ่งเป็นที่รู้จักกันมานานว่าเป็นกล้อง SLR แบบแรกโดยซัตตันได้ให้ความหายของกล้อง SLR ว่า
“กระจกซึ่งวางในแนวนอกน ต่ำกว่าระดับตาของ่าน และเมื่อท่านมองลงไป ก็จะเห็นภาพสะท้อน อันประกอบด้วยความคิด และการจัดภาพที่
สมบูรณ์โดยตัวท่านเอง” อันถือได้ว่า เป็นจุดเริ่มต้น ของประวัติศาสตร์กล้องถ่ายภาพ
ซัตตันได้เสนอความคิดในกล้อง SLR ของตนไปยังผู้ประดิษฐ์กล้องถ่ายภาพชั้นนำสองคน ซึ่งก็มีการผลิตในเวลาต่อมาด้วยจำนวนจำกัด
เท่านั้นกล้องของซัตตันแตกต่างจากกล้อง Obscura ตรงที่สามารถเคลื่อนย้ายไปมาได้ ใช้เบลโล (Obscura Below) เพื่อปรับโฟกัสมากกว่า
การเลื่อนเลนส์ที่ติดอยู่กับแผนไม้ด้านหน้าอย่างแต่ก่อน และกระจกสะท้อนภาพทำหน้าที่เป็นชัตเตอร์ไปด้วย ส่วนด้านหลังเป็นฟิล์มเพลทแห้ง
โดยขณะที่ใช้กระจกเงาเพื่อมองภาพด้านบนนั้น กระจกเงาจะบังแสงไม่ให้แสงเล็ดลอดไปถึงฟิล์มได้ ในปี ค.ศ 1727 โยฮัน เฮนริช ชุลตช์
(Johann Heinrich Schulze) ชาวเยอรมันพบสารของชอล์กกับเกลือเงินไนเตรทเมื่อถูกแสงจะทำให้ภาพเป็นสีดำ และปี ค.ศ 1777 คาร์ล
วิลเลี่ยมชีล(Carl William Scheele)นักเคมีชาวสวีเดน พบว่าแสงสีน้ำเงิน และสีม่วงของ Positiveมีผลทำให้เกลือเงินไนเตรท และเกลือเงิน
คลอไรด์เปลี่ยนเป็นสีดำได้มากกว่าสีแดง จนเมื่อ ค.ศ 1826 โจเซฟ เนียพฟอร์ เนียพซ์ ( Joesph Nicephore Niepce) ชาวฝรั่งเศส
ได้ใช้แผ่นดีบุกผสมตะกั่วฉาบด้วยสารไวแสงบีทูเมน ซึ่งมีสีขาว ใส่ในกล้อง ออบสคิวรา ถ่ายภาพทิวทัศน์จากหน้าต่างบ้านเขาเองที่เมืองแกรส
โดยใช้เวลานานถึง8ชั่วโมงเมื่อนำแผ่นดีบุกไปล้างด้วยน้ำมันจากต้นลาเวนเดอร์ทำให้ส่วนที่ถูกแสงที่เป็นส่วนPositiveแข็งตัวส่วนที่ไม่ถูกแสง
จะถูกล้างออกไปหมด เหลือแต่ส่วนที่เป็นสีดำ
เนียพซ์ เรียกกระบวนการถ่ายภาพนี้ว่า เฮลิโอกราฟ (Heliograph) มีความหมายว่า “ภาพที่วาดด้วยดวงอาทิตย์” หลังจากนั้นก็มีการพัฒนา
ในเรื่องของกล้องถ่ายภาพเป็นระยะ จนกระทั่ง แคลวิน แร สมิท แห่งกรุงนิวยอร์กซิต ได้จดทะเบียนสิทธิบัตรในธุรกิจการผลิต และการค้า
กล้องถ่ายภาพเ้ป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยกล้อง SLR ในสมัยนั้นยังคงใช้กระจก และชัตเตอร์ตามแบบของ ซัตตัน ซึ่งมีขนาด
และสัดส่วน รวมทั้งส่วนที่เป็นชัตเตอร์ทั้งหมดประมาณ 2 ? x 2 1/4 นิ้ว (เป็นขนาดเดียวกับกล้อง Pilot ของปี ค.ศ. 1930 เศษ หรือ
กล้อง SLR ขนาด 35 มม. ของ Exa ในเวลาต่อมา) กล้องของ สมิท ออกจำหน่ายในปลายปี ค.ศ. 1884 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับกล้อง Palent
Monocular Duplex ของ E.W.Smith & Co., แห่งนิวยอร์ก ออกจำหน่ายด้วยกล้องที่ให้ภาพขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว ด้วยฟิล์มเพลท
และเลนส์ที่ให้ความเที่ยงตรงสูง จำหน่ายด้วยราคาเพียง 55 เหรียญอเมริกัน ในช่วงปี ค.ศ. 1885 – 1890จะพบเห็นว่าได้มีการอ้างอิง
และกล่าวถึงกล้อง Monocular Duplex ในเอกสารต่าง ๆ ของอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศส ในสมัยนั้น ส่วนกล้องขนาด 4 x 5 และ
4 ? x 6? นิ้ว ที่ใช้ฟิล์มม้วน (Roll film) โดยบราทอีสท์แมนก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ (ปี ค.ศ. 1886)
ในปี ค.ศ 1888 ยอร์จ อีสต์แมน ชาวอเมริกันได้ผลิตกล้องแบบมือถือรุ่นแรก เรียกว่า“กล้องบ๊อกซ์โกดัก”
( Kodax Box Cmera) ใช้ฟิล์มเป็นกระดาษ มีลักษณะเป็นม้วนยาวถ่ายภาพได้ 100 ภาพติดต่อกัน
เมื่อต้องการล้างต้องนำไป ที่ล้างทั้งกล้องและในปีเดียวกัน แม็คเค็ลเบน (S.D.Mckellen) ชาวอังกฤษ
ได้จดทะเบียนสิทธิบัตร กล้อง SLR ที่ใช้ กระจกสะท้อนภาพ ทำงานสัมพันธ์ กัสชัตเตอร์ แบบม้วน
(Roller – blind Shutter) อันเป็นต้นกำเนิดของการใช้ชัตเตอร์แบบม่าน (Focal – plan Sutter)
ในเวลาต่อมา โดยกล้อง Dr. hesekiel ที่ใช้ชัตเตอร์แบบเดียวกันนี้ผลิตขึ้นในปี 1895 ผลิตโดย
Dr. Hesekiel แห่งกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ที่ใช้ไม้มะฮอกกานีทำเป็นตัวกล้อง และให้ภาพขนาด
9 x 12 ซม. (3 ? x 4 ? ) แต่ใช้ความเร็วชัตเตอร์เพียงระดับเดียว และเป็นกล้อง SLR ที่ผลิตขึ้นในยุโรป
ระยะแรก ๆ ซึ่งพัฒนามาจากกล้องของอบราฮัม เดิร์ค โลแมน (Abraham Dirk Loman) ที่ได้ลิขสิทธิ์เมื่อ
ปี 1890 โดยที่กล้องของโลแมน (ผลิตในเมืองอัมสเตอร์ดัม) ซึ่งเป็นที่รู้จักจำหน่าย และ ใช้กันมากในประเทศ
อังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมัน ในปี 1890 เศษ ในชื่อว่า “กล้องนักสืบ” (“Adelphi” Detective Camera)
ในปี 1890 บริษัท ดับบลิว. วัตสัน และบุตรได้ผลิตกล้อง Vanneck ด้วยซัตเตอร์แบบกลไก ที่ทำงาน
ด้วยกระจกเงากระดกขึ้นลงเหมือนแบบของซัตตัน ด้วยความเร็ว 1/25 – 1/100 วินามี ใช้ฟิล์มเพลท
ขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว นอกจากนี้ยังมีกล้อง SLR อื่น ๆ ที่น่าสนใจของยุโรปที่ผลิตออกจำหน่ายในปี 1890 เศษ
อีกหายแห่ง เช่น ในออสเตรเลีย เยอรมัน อังกฤษ และรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิง กล้อง Mentor Reflex ที่ผลิต
โดยบริษัท Coltz & Breytmann แห่งเมืองเดรสเดนเยอรมัน ในปี 1897 – 1910 ซึ่งเป็นกล้อง SLR แบบพับ
ได้ และใช้ชัตเตอร์แบบม่านผ้า ความเร็ว 1/8–1/300 วินาที ใช้เลนส์ Zeiss Fressar 150 มม. F/4.5
มีแผ่นไดอะแฟรม และที่ปรับโฟกัสที่ตัวเลนส์ ด้วยการพัฒนากล้อง SLR ในอเมริกา ไม่ค่อยได้รับการเอาใจใส่นัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงแรกของปี 1890 เศษ ซึ่งเป็นเวลาที่ภาษีในการนำสินค้าเข้าของอเมริกาค่อนข้างสูง
เพื่อการป้องกันสินค้าประเภทอุปกรณ์การถ่ายภาพที่กำลังเฟื่องฟู ในยุโรปขณะนั้น อย่างไรก็ตามตั้งแต่ 1890
จนกระทั่งประมาณปี 1912 บริษัท Reflex Camera Co., ในกรุงนิวยอร์ก (ต่อมาย้ายไปอยู่ในนิวเจอซี ใช้ชื่อว่า
Newark) ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตกล้องถ่ายภาพ SLR ในเวลาต่อมา โดยรุ่นแรกๆ มักเป็นกล้องที่มีขนาดใหญ่ เช่น
กล้องขนาด 4 x 5 นิ้ว (ตัวกล้อง 7 x 8 x 17 นิ้ว) ต่อมาก็ผลิตกล้องที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ เนื่องจากได้มีการพัฒนา
กล้อง SLR อยู่เสมอ แม้จะเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ และค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้วยรูปแบบเพียง 2–3 แบบ ที่มีการพัฒนาต่อมา
โดยบริษัทผลิตกล้องในอังกฤษ เยอรมัน และอเมริกา ในช่วงหลังปี 1890 เศษ ซึ่งเป็นช่วงที่กล้อง SLR กำลังเป็นที่
น่าสนใจ และกำลังแพร่หลายนั้น จึงทำให้กล้องที่ผลิตขึ้นมาก่อนปี 1800 ได้กลายเป็นกล้องที่ล้าสมัย ไม่มีอะไรเป็น
พิเศษ และน่าเชื่อถือในคุณภาพอีกต่อไป
ในปี 1898 วิลเลี่ยม โฟลเมอร์ (William Folmer) ได้ร่วมก่อตั้งบริษัท Folmer & Schwing Mfg. Co.,(อเมริกา)
และเริ่มผลิตกล้อง Graflex ซึ่งเป็นกล้อง SLR รุ่นแรก หลังจากที่ได้ผลิตกล้อง Graphic ออกมาหลายรุ่นแล้ว
ดังนั้นชื่อ “Graflex” จึงน่าจะเชื่อถือได้ว่ามาจากคำว่า Graphic Reflex กล้อง Graflex รุ่นแรกที่ใช้ชัตตอร์
แบบม่าน ซึ่งในระยะแรกมีปัญหามาก แต่ต่อมาในราวปี 1903 ก็ได้ ปรับปรุงระบบกลไกของชัตเตอร์ใหม่ทั้งหมด
ทั้งยังผลิตกล้อง Auto Graflex ในขนาดต่าง ๆ ออกมาอีก ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นกล้องของอเมริกาแบบเดียวที่
ยืนหยัดอยู่ได้จนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนกล้องอื่น ๆ ที่ผลิตในต้นศตวรรษที่ 20 นี้ คือ Borsum Reflex
ที่ออกแบบโดย Louis Borsum และผลิตโดยบริษัท Reflex Camera แห่งอเมริกา ใช้ชัตเตอร์ความเร็ว
3 – 1 / 1800 วินาทีใช้ฟิล์มม้วนแบบกลักขนาด 4 x 5 และ 5 x 7 และต่อมาบริษัทเดียวกันนี้ก็ผลิตกล้อง SLR
ขนาดเล็ก (3 ? x 4 ? นิ้ว) ใช้เนส์แบบเสี้ยววงพระจันทร์ แบบติดตายตัว ใช้ชัตเตอร์ความเร็ว 4 ระดับ
คือ 1/10, 1/25, 1/50 และ 1/100 วินาที แต่ก็ไม่สู้จะประสบความสำเร็จนัก (ราวปี 1903) ยังมีกล้อง SLR
อื่นๆที่ผลิตโดยชาวอเมริกัน แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันนัก เช่น Premo Reflecting, hall’s Mirror, Mirograph
และ Supr Reflex ซึ่งเก่าแก่ที่สุดก็เห็นจะเป็น Premograp ( 1905 – 1908) ผลิตโดยบริษัท Rochester
Optical Co., เป็นกล้อง SLR ขนาด 4 x 5 ที่สวยงาม ส่วนเหตุผลที่มิได้ผลิตกล้องรุ่นนี้ออกมาอีก
ก็เชื่อได้ว่าคงเป็นเพราะบริษัท Folmer & Schwing Mfg. ได้ร่วมตัวบริษัท Eastman Kodak (1905)
ร่วมกับบริษัท Rochester Optical (1903)จึงไม่มีนโยบายที่จะผลติหรือปรับปรุงกล้องรุ่นนี้ให้มาเป็นคู่แข่ง
กับกล้องในเครือข่ายของ Graflex ที่มีความสมบูรณ์กว่า
บริษัท Hall Camera Co.,แห่งเมืองบรูคสินิวยอร์ก ได้ผลิตกล้อง SLR ขนาดเล็กแบบพับได้ คือ กล้อง Hall Mirro
Camera (1910 – 1914) ใช้ชัตเตอร์แบบม่านอกมา 5 ขนาด คือ 2 ? x 4 ? , 3 ? x 4 ? , 31/4 x 5 ?, 4 x 5
และ 5x 7 นิ้ว แต่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็อาจจะเป็นคู่แข่งที่สำคัญของกล้อง Graflex
ในสมัยนั้นทีเดียว กล้องSuper Reflex จากเมืองชิคาโก ได้ผลิตออกมาในช่วงเวลาสั้น ๆ ประมาณปี 1913 โดยบริษัท
ชิคาโก แคเมรา ซึ่งเป็นกล้องขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว ใช้เลนส์ Wollensak f/ 6.3ยกเลิกชัตเตอร์แบบเก่า
(ที่ใช้เป็นกระจกสะท้อนภาพด้วย) มีลักษณะคล้ายคลึงกับกล้อง Exa ของเยอรมันมาก กล้อง Mirograph
(-1912 – 1914)ผลิตโดยบริษัท ไมโรกราฟ แคเมรา แห่งเมืองอินเดียนนา เป็นกล้องที่ออกแบบมาให้ใช้กับฟิล์มม้วน
ให้ภาพขนาด 2 ? x 4 ? และ 3 ? x 5 ? นิ้ว ใช้ ชัตเตอร์ม่านความเร็ว 1/10 – 1/1000 วินาที ด้วยเลนส์ขนาด f/6
ในขณะที่กล้องGraflexกำลังมีชื่อเสียงโด่งดังมากสำหรับกล้องSLRของอเมริกาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นกล้อง
ชั้นนำ ในอังกฤษและเยอรมัน แม้ว่าในจำนวน ผู้ผลิตกล้อง SLR ออกมาจำนวนน้อยก็ตามซึ่งกล้องแบบ SLR
โดยทั่วๆ ไปแล้วแม้ว่าจะดูไม่ใหญ่โตนัก ในสมัยนั้น แต่ก็ดูเหมือนเป็นกล้องขนาดใหญ่ ที่ประกอบด้วยฮู้ดสำหรับให้
ความสะดวกต่อผู้ใช้ในการปรับโฟกัสที่ส่วน บนปิด–เปิดได้ มีเบลโลวเพื่อใช้ปรับโฟกัสด้วยเลนส์ที่ส่วนหน้า
ของตัวกล้องจึงทำให้ดูเทอะทะและไม่สะดวกต่อการเคลื่อนย้าย ดังนั้นต่อมาจึงนิยมผลิตกล้องที่พับได้ออกมามากขึ้น
เช่น กล้อง Kricheldorf ของเยอรมัน ที่ผลิตขึ้นมาให้ใช้กับฟิล์มม้วน โดยเฉพาะอันเป็นต้นกำเนิดของการนำฟิล์ม
ม้วนมาใช้กับกล้องจนทุกวันนี้
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1(ค.ศ1914)เกิดผลให้การผลิตกล้องถ่ายภาพพลอยกระทบกระเทือนไปด้วย ดังจะเห็นได้จาก
จำนวนกล้องถ่ายภาพทั้งในตลาดอังกฤษเยอรมัน และในสหรัฐอเมริกา ลดจำนวนลงอย่างมากจนกระทั่งภายหลัง
สงครามโลกครั้งที่ 1 ไม่นาน ก็ได้มีการพัฒนาโครงสร้างของกล้องถ่ายภาพแบบ SLR ใหม่ โดยมีแนวโน้มว่าจะ
ลดทั้งขนาดของตัวกล้องและฟิล์มที่ใช้ ทั้งยังได้ปรับปรุงสารไวแสงที่ใช้กับเพลทและฟิล์ม เพื่อให้ได้ภาพที่มีเกรน
ละเอียดขึ้นอีกด้วย
ในปี 1921 กล้อง SLR ขนาดเล็กที่ใช้ง่ายชื่อ Paff ผลิตโดยบริษัท Ihagee แห่งเมือง Dresden ประเทศเยอรมนี ก็ออสู่ตลาดเป็นครั้งแรก ซึ่งมีตัวกล้องที่ทำด้วยไม้ทั้งหมดใช้ความเร็วชัตเตอร์ระดับเดียวมีเลนส์แบบเสี้ยว
วงพระจันทร์ (Meniscus Achromatlen) แบ่งออกเป็น 2 แบบ คือรุ่น Plan – Paff ใช้ฟิล์มแผ่น (film pack)
ขนาด 4.5 x 6 ซม. และรุ่น Roll – Paff ใช้ฟิล์ม ม้วน (roll – fkilm) ให้ภาพขนาด 6 x 6 ซม. (2 ? x 2 ? นิ้ว)
โดยเดิมเรียกว่า ฟิล์มเบอร์ 117 เป็นที่สังเกตวากล้องที่ผลิตขึ้นในศตรวรรษที่ 20 นี้ก็ไม่จัดว่าเป็นกล้องที่มีประสิทธิภาพ
ที่ให้ความแน่นอนในคุณภาพที่นักนิยมการถ่ายภาพต้องการนักคุณสมบัติต่าง ๆ ดังกล่าว ก็คือ คุณภาพการปรับโฟกัส
การเปลี่ยนระดับความเร็วชัตเตอร์ และอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงคุณภาพของกล้องถ่ายภายในปัจจุบันใน
หลาย ๆ ลักษณะที่เราสามารถจำแนกประเภทด้วยขนาดของฟิล์ม ขนาดกล้อง และอื่น ๆ แล้ว ก็ถือได้ว่าเป็นวิวัฒนาการ (ที่บางอย่างอาจะแย่ลงก็เป็นได้) กล้องที่ถือได้ว่าเป็นกล้องที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดรุ่นแรก ๆ ที่เริ่มผลิตในปี ค.ศ. 1930
เช่น กล้องเยอรมัน ชื่อ Noviflex (1935) ซึ่งเป็นกล้องที่ทำด้วยโลหะทั้งหมด หุ้มด้วยหนังแท้ และวัสดุอื่นๆ มีการเคลือบสีดำตามขอบมุม ส่วนที่เป็นปุ่มปรับควบคุมต่าง ๆ ก็มีการชุบเป็นโลหะที่มันแวววาวแล้ว
นอกจากนี้ยังใช้ชัตเตอร์แบบม่าน (focalplan) ด้วยความเร็ว 1/20 – 1/1000 วินาที และที่ B เลนส์ที่ใช้คือ Schneiders f/3.5 หรือ f/2.9, Meyer Trioplan f/2.8 และ Ludwing Victar f/3.5 ใช้ฟิล์มม้วนเบอร์ 120 จำนวน 12 ภาพ ซึ่งต่อมากล้องรุ่นนี้ก็ได้มีการปรับปรุงในขนาดและรูปร่างอีกในปี ค.ศ. 1936 โดยใช้ชื่อว่า Karmaflex ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า และใช้ฟิล์มขนาด 4 x 4 เซนติเมตร แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับความนิยมในตลาดได้นานนักจึงเลิกผลิตลงในปีเดียวกัน กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวที่ใช้ฟิล์มขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ที่นับว่าได้รับคามนิยมเป็นเวลานานตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือ Korelle Reflex ของ Kochmann ที่ใช้ชัตเตอร์แบบม่านด้วยความเร็ว 1/25 –1/500 วินาที (ต่อมาปรับปรุงเป็น 1/100
–1/100 วินาที) นอกจากนี้ยังไดรวมเอาคันขึ้นไกชัตเตอร์ กับระบบขับเคลื่อนฟิล์มให้อยู่ด้วยกัน จนกระทั่งภายหลัง
สงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1955 ก็ได้ถูกลอกเลียนแบบโดยกล้องญี่ปุ่นชื่อ Reflex 66
ในปี ค.ศ. 1937 เยอรมันได้ผลิตกล้อง “Kine Exakta” รุ่น “Square” ออกมาด้วยการใช้ความเร็วชัตเตอร์ 12–1/100
วินาที เลนส์ถอดเปลี่ยนได้ แต่มีคันขึ้นไกชัตเตอร์รวมระบบขับเคลื่อนฟิล์มอยู่ด้านใต้ของฐานตัวกล้อง ซึ่งกล้องรุ่นนี้ก็เลิก
ผลิตไปในปีี ค.ศ. 1938 สืบต่อจากกล้อง Exakta รุ่นดังกล่าวก็คือ Exakta 66 ของปี ค.ศ. 1954
(66 หมายถึงใช้ฟิล์มขนาด 6 x 6 เซนติเมตร หรือขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว หรือฟิล์มเบอร์ 120) จากรูปทรงที่ค่อนข้าง
จะ เป็นทรงสูงทำให้เด่นดูสะดุดตากว่ากล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นก่อน ๆ ใช้เลนส์ Zeiss Tessar 80 มม. F/2.8 ความเร็วชัตเตอร์ 12 – 1/1000 วินาที
กล้อง Hasselblad ที่ผลิตโดยบริษัท Victor hasselblad แห่งประเทศสวีเดน เป็นผู้นำหน้าภายหลังสงครามโลก
ครั้งที่ 2 เมื่อปี ค.ศ. 1948 ที่ใช้ชัตเตอร์ม่านด้วยความเร็ว 1 – 1/1600 วินาที และใช้เลนส์ kodak Ektar สามารถเปลี่ยนแมกกาซีนฝาหลัง เพื่อใช้ฟิล์มแบบอื่น ๆ ได้ด้วย ต่อมาภายหลังก็ผลิตรุ่นอื่น ๆ ออกมาอีก เช่น รุ่น 1000F ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 1 – 1/100 วินาที และรุ่น 500 C (1957) ใช้เลนส์ Zeiss ซึ่งรวมการใช้ชัตเตอร์
แบบกลีบโลหะระหว่างเลนส์ (Synchro – Compur) นับเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวที่ใช้พิล์มขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ที่ยังได้รับความนิยมอยู่จนกระทั่งปัจจุบันนี้
กล้อง Soligor 66 (1956) เป็นกล้องที่ทนทานของญี่ปุ่น ที่ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 1/25 – 1/500 วินาที (เปลี่ยนชื่อเป็น kalimar Reflex ในปี ค.ศ. 1964) ต่อมาได้ปรับปรุงให้มีความเร็ว ชัตเตอร์เป็น 1/5 – 1/500 วินาทีด้วย praktisix เป็นกล้องของเยอรมันนีตะวันออก (1962) ที่เข้าสู่ตลาดด้วยเลนส์แบบอัตโนมัติ ใช้คามเร็วชัตเตอร์ 1 – 1 / 100 วินาที ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Pentacon Six ใช้ฟิล์มเบอร์ 120/220 ใช้การปรับโฟกัสที่จอภาพด้วยปริซึมเล็ก ๆ กล้องขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ของเยอรมันที่น่าสนใจอีกสองรุ่นก็คือ corfield 66 และ kilfitt โดย Corfield 66 เป็นกล้องที่ทนทานมาก และมีน้ำหนักถึง 3 ปอนด์ 5 ออนช์ ใช้ชัตเตอร์แบบม่าน ด้วยความเร็ว 1/ 10 – 1/500 วินาที กล้องทั้งสองรุ่นผู้ใช้สามารถเปลี่ยนฝาหลังได้ (Kilfitt ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่มีความยาวโฟกัส ในขนาด 50 มม. ถึง 500 มม. ได้อีกด้วย)
กล้องที่ใช้ฟิล์มเบอร์ 127 (2 ? x 1 5/8 นิ้ว) เป็นรุ่นแรก (1933) โดยบริษัท Ihagee ได้ผลิตออกมา 4 รุ่น คือ “Vest Pocket Exakta” อันดับแรก ภายหลังก็ผลิตรุ่น B ที่ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 12 – 1 /100 วินาที รุ่น A เหมือนรุ่น B และเปลี่ยนเลนส์กันได้ แต่รุ่น A ใช้ความเร็วชัตเตอร์ได้เพียง 1/25 – 1- 100 วินาที รุ่น C (1937) มีลักษณะทั่วไปเหมือนรุ่น A แต่รุ่น C มิให้เปลี่ยนเครื่องปรับขนาดฟิล์ม (plate – back adapter) แต่เมื่อเปลี่ยนแล้วการปรับความชัดที่จอภาพจะมีปัญหาอันเนือ่งมาจากระยะที่เปลี่ยนไป Exakta Junior (1936) เป็นรุ่นประหยัด เพราะเป็นรุ่นที่เปลี่ยนเลนส์ไม่ได้กับกล้องรุ่นอื่น ๆ ความเร็วชัตเตอร์ 1/25 – 1/100 วินาที อย่างไรก็ตาม ในกล้องขนาดนี้ทั้ง 4 รุ่น ก็มิได้ผลิตออกมาอีกจากปี ค.ศ. 1945 เป็นต้นมา
กล้องที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดที่ใช้ฟิล์มเบอร์ 127 ชื่อ Karma – flex ผลิตโดย Karl Arnold เมือง Merienberg ประเทศเยอรมนี มีชัตเตอร์ให้เลือกใช้เพียงบางความเร็วเท่านั้น คือ 1/25, 1/50 และ 1/100 วินาที และที่ T เลนส์ Vider หรือ Regulyt 6 เซนติเมตร f/4.5 นับเป็นกล้องที่ไม่ค่อยเป็นที่รักจักกัน มากนัก ซึ่งผลิตออกจำหน่ายในสั้น ๆ ในกลางปี ค.ศ. 1930 เศษ ๆ เท่านั้น
ในปี ค.ศ. 1960 กล้องของญี่ปุ่นชื่อ Komaflex – S ก็เข้าสู่ตลาดสากลด้วยการใช้ฟิล์มขนาด 4 x 4 ซม. ใช้เลนส์แบบติดแน่น ถอดเปลี่ยนไม่ได้ชื่อ Prominar f/2.8 และใช้ชัตเตอร์แบบกลีบโลหะ (Seikosha - SLV) ด้วยความเร็ว 1 / 1/500 วินาที แต่ก็ยังใช้คันขึ้นไกชัตเตอร์ แยกส่วนกับระบบขับเคลื่อนฟิล์ม ซึ่งก็มิได้เป็นจุดด้อยหรือจุดเด่นอะไรในสมัยนั้น กับกล้องที่มีราคาค่อนข้างถูก (79.95 ดอลลาร์)
การพัฒนากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในตลาดการแข่งขัน ได้พยายามปรับปรุงรูปพรรณสัณฐานกันเป็นส่วนใหญ่ สำหรับกล้องที่ใช้ฟิล์มขนาด 35 มม. นั้น ขอยกตัวอย่างเอาแต่เฉพาะกล้องที่ประดิษฐ์คุณลักษณะที่เป็นสิ่งใหม่ ๆ หรือเป็นผู้นำเทคนิคใหม่ ๆ เป็นครั้งแรก ส่วนกล้องที่มีคุณภาพดี ๆ บางยี่ห้อและบางรุ่นที่ไม่ได้กล่าวถึง ณ ที่นี้ ผู้เขียนจะพยายามนำมาเสนอในโอกาสต่อไป
กล้องที่ถือว่าเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวขนาด 35 มม. กล้องแรกคือกล้องที่ผลิตโดย Ihagee ชื่อ Kine Exakta (1936) ชื่อ “Kine” หมายถึง การใช้ฟิล์มภาพยนตร์ขนาด 35 มม. (นับจากขอบที่มีรูหนามเตย) กล้องรุ่นนี้ระดับความเร็วชัตเตอร์
12–1/1000 วินาที นับเป็นกล้องชนิดแรกที่ได้นำใบมีดสำหรับตัดฟิล์มเอาไว้ในตัวกล้องด้วย (เหมือนกันจนถึงรุ่น VX II a) ใช้คันขึ้นไกชัตเตอร์ร่วมกับการเลื่อนฟิล์ม สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ได้ด้วยการใช้การใส่เลนส์แบบเขี้ยว หรือเรียกว่า แบบสลักยึด (Bayonet Mount) ต่อมาชื่อ “Kine” ที่นำหน้าก็ได้ยกเลิกไปในปี ค.ศ.1950
Kine Exakta เป็นกล้อง SLR ชนิดเดียวที่เหลืออยู่ในตลาดการแข่งขัน จนกระทั่งกล้อง Praktiflex (1940) ซึ่งเป็นกล้องอยู่ในตระกูลเดียวกับ Praktica FX และ FX-3 ซึ่งเป็นกล้องที่เกิดขึ้นภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ใช้การมองภาพระดับเอว ด้วยความเร็วชัตเตอร์ 1/20 – 1/500 วินาที
กล้อง SLR สองรุ่นที่ถือกันว่ามีคุณภาพคุ้มกับราคาในสมัยนั้นก็คือ กล้อง Contax – S และ ALPA Reflex (1947) โดยที่กล้อง Contax – S ซึ่งผลิตในเยอรมนีตะวันออก ด้วยการออกแบบโดยบริษัท Zeiss ikon และได้พัฒนามาก่อนสงคราม แต่การผลิตก็มิได้เริ่มขึ้น จนกระทั่งบริษัท Zeiss ikon แยกตัวมาจากเมือง Dresden
Contax – S นับเป็นกล้อง SLR รุ่นแรกที่ใช้ปริซึมห้าเหลี่ยม (Pentaprism) ที่เป็นต้นแบบของกล้องชนิดนี้ในเวลาต่อมาแต่จากการตัดสินใจของศาลเมื่อปี ค.ศ.1966 อนุญาตให้โรงงานฝ่ายตะวันตก (Zeiss Oberkochen) ได้สิทธิในการใช้ชื่อกล้อง Contax และผลิตเลนส์ชื่อ Carl Zess T* ดังนั้นโรงงานที่อยู่ฝ่ายตะวันออกจึงเปลี่ยนชื่อกล้องที่ตนผลิตเป็น Pentacon (ภายหลังก็ยังเปลี่ยนชื่อเป็นอย่างอื่นอีก) กล้อง ALPA Reflex เป็นกล้อง SLR รุ่นแรกของ ALPA ที่ผลิตในประเทศสวิสโดย Jacques Bolsey แห่งบริษัท Pignons S.A. เมือง Ballaigues เป็นกล้องที่ใช้หัวปริซึมเช่น เดียวกับกล้อง Rectaflex (1955) ซึ่งผลิตโดยบริษัท Polaroid Inc. แห่งเมือง Cambridge มลรัฐ Massachusette ประเทศสหรับอเมริกา กล้อง Rectaflex นับว่าเป็นกล้องที่แปลกประหลาดกว่ากล้อง SLR อื่น ๆ ในขณะนั้น คือ ตัวกล้องมีแป้นหมุนที่ประกอบด้วยเลนส์สามชนิดรวมอยู่ในแป้นเดียวกัน ผู้ใช้หมุนเปลี่ยนเลือกใช้ได้โดยมิต้องแยกออกเป็นส่วน ๆ เหมือนดังปัจจุบัน ซึ่งการเปลี่ยนเลนส์วิธีนี้ก็มีใช้อยู่ในกล้องถ่ายภาพยนตร์หลายยี่ห้อที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่ในเวลานั้น
ในราวปี ค.ศ.1950 กล้อง Ucflex ที่ผลิตโดย Elop G.M.B.H. แห่งเยอรมนีตะวันตก มีสิ่งที่น่าสนใจก็คือมีการใช้ระบบสวิตช์อัตโนมัติในการมองภาพโดยตรงเพื่อแก้อุปสรรคที่จอภาพมืด (Mirror black out) ขณะที่มีการบันทึกภาพได้เป็นครั้งแรก กล้อง Contaflex 1 (1953) ของเยอรมนีตะวันตก
เป็นกล้องขนาดเล็กเหมาะมือ ที่ใช้เลนส์แบบติดตายตัวและเป็นแบบชัตเตอร์อยู่ระหว่างเลนส์ ซึ่งใช้ได้กับไฟ แฟลชบัลบ์หรือไฟแฟลชชนิดอื่น ๆ ได้ทุกความเร็วชัตเตอร์และเป็นกล้องแบบแรกที่ถือกันว่ามีความทนทาน
เป็นเยี่ยมในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1954 เยอรมนีตะวันตกได้ผลิต Mecalfex ซึ่งใช้ชัตเตอร์หลังเลนส์ (prontor - Reflex) ด้วยความเร็วชัตเตอร์ 1 – 1/300 วินาที นอกจากนี้ ในขณะที่กล้อง SLR แบบอื่น ๆ ใช้วิธีการใส่เลนส์แบบเปลี่ยนเฉพาะส่วนหน้า (Front Component) เช่น กล้อง Contaflex และ Retina Reflex กล้อง Mecaflex เป็นกล้องแบบแรกที่สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ออกได้ทั้งชุดเป็นครั้งแรก และใช้การเปิดรูรับแสงแบบเปิดกว้าง
เต็มที่ (Fully automatic diaphragm) เป็นครั้งแรก ในขณะที่กล้องอื่น ยังทำไม่ได้ ต่อมากล้องมามิยา ได้นำวิธีการนี้ไปใช้ในการผลิตเลนส์ของตน กล้อง Mecaflex เป็นกล้อง SLR ที่มีลักษณะรูปร่างภายนอกที่แปลกออกไป
จากกล้องถ่ายภาพอื่น ๆ ก็คือ ตัวกล้องทำเป็นฝา ปิด – เปิด ได้คล้ายกับกล้อง National Graflex ในปี 1932 และกล้องอื่น ๆ อีกหลายแบบในอดีตที่ใช้วิธีเดียวกันนี้ ดังนั้นเมื่อเปิดฝาออกเพื่อใช้งาน จึงดูเกะกะ เกินความจำเป็น อย่างไรก็ตาม
กล้องรุ่นนี้ก็มิได้มีการสั่งเข้าไปจำหน่ายในประเทศภาคพื้นยุโรป และอเมริกา หรือเป็นเพราะขาดการประชาสัมพันธ์ที่ดี จึงทำให้ไม่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายนักในปีเดียวกันนี้ (1954) ญี่ปุ่นได้ผลิต Asahiflex II B (รุ่นแรก คือ
Asahiflex – 1 เป็นรุ่นที่ถอดแบบมาจากกล้อง Praktiflex ของเยอรมัน ซึ่งผลิตออกมาในปี 1952 ซึ่งนับเป็นกล้อง SLR ที่ผลิตเป็นครั้งแรกของญี่ปุ่นในเวลานั้น) กล้อง Asahiflex II B เป็นกล้องที่มีชื่อเสียงมาก เมื่อสามารถใช้ระบบ “กระจกสะท้อนแสงภาพคืนกลับทันที” (Instant – return mirror) ช่วยแก้ปัญหาจอภาพมืด ภายหลังจากลั่นไก
ชัตเตอร์ อันเนื่องมาจากการที่กระจกสะท้อนภาพขึ้นไปปิดค้างที่จอภาพได้สำเร็จเป็นครั้งแรก จึงนับว่าเป็นกล้องรุ่น
ที่บุกเบิกวิธีการใหม่นี้ให้กับวงการผลิตกล้องถ่ายภาพในทุกยี่ห้อ/ทุกรุ่น ต่อ ๆ มาอย่างแพร่หลาย ต่อมาได้มีการนำ
เอาเกลียวแบบที่ใส่เลนส์แบบใหม่ อันถือได้ว่าเป็นแบบเกลียวที่ใช้เป็นมาตรฐานสืบต่อมา ตั้งแต่กล้อง Pentax (1957)
เรียกว่า Asahi – Pentax Thread mount
ในปี ค.ศ. 1957 เป็นเวลาที่กล้อง SLR นิยมใช้การมองภาพในระดับตกกันมากขึ้น ดังนั้น นิคอนก็ได้ผลิต
Nikon F ที่เป็นกล้อง SLR รุ่นแรกออกมา ให้สามารถเปลี่ยนหัวปริซึม และช่องมองภาพ กระจกจอภาพ ทั้งยังติดเครื่องช่วยขับเคลื่อนฟิล์มอัตโนมัติได้อีกด้วย ซึ่งนับได้ว่าเป็นกล้องที่ได้รับความนิยมอย่างสูง จากบรรดามืออาชีพในขณะนั้น และทำให้นิคอน มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ยังมีกล้องอีกสามยี่ห้อที่น่าจะกล่าวถึงก็คือ กล้อง Voigtlander Bessamatic, Olympus Pen – F (1963) และ Konica Auto S Reflex ซึ่งกล้องที่เด่นมากที่สุดก็คือ Voigtlander Bessamatic เพราะเป็นกล้องรุ่นที่สามารถเปลี่ยนใส่เลนซ์ซูม Voigtlander – Zoomar 36-82 มม. ซึ่งถือได้ว่าเป็นเลนซ์ซูมที่ได้มาตรฐานเป็นครั้งแรก (สำหรับกล้อง SLR) กล้อง Olympus Pen – F เป็นกล้องที่ใช้ถ่ายครึ่งกรอบภาพ (half – frame) ในกล้อง SLR กล้องโคนิก้า Auto S Reflx (ในญี่ปุ่นใช้ชื่อ Autorex) ที่ผลิตในปี ค.ศ.1966 เป็นกล้องที่มีให้ผู้ใช้เลือกถ่ายได้ทั้งแบบเต็มกรอบภาพ และครึ่งกรอบภาพ ในกล้องเดียวกันเป็นครั้งแรก (แต่ในกล้องแบบ 35 มม. โดย Simplex ได้ใช้วิธีนี้มาก่อนเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ.1914)
ในปี ค.ศ.1963 กล้อง Conlaflex Super 35 ใช้การบันทึกภาพด้วยระบบอัตโนมัติ (Auto – exposure) เป็นครั้งแรก โดยผู้ใช้ตั้งความเร็วชัตเตอร์เอง ส่วนกล้องจะปรับขนาดรูรับแสงให้โดยอาศัยเครื่องวัดแสง
ในตัวกล้อง ซึ่งในปีเดียวกันนี้ Topcon Super – D (1963) ใช้วิธีการวัดแสงผ่านเลนส์ด้วยเชลล์แคดเมียมซัลไฟด์ (CdS)เป็นครั้งแรกในขณะที่กล้องอื่นๆยังใช้เซลล์เซลเนียมแบบวัดแสงไม่ผ่านเลนส์และแบบแยกส่วนกันอยู่ในเวลา
นั้น จึงทำให้ยุคของเครื่องวัดแสงที่ใช้เซลล์เซเลเนี่ยมค่อย ๆ หมดไป และต่อมาในปี ค.ศ.1965 กล้อง Pentax Spotmatic ก็นำระบบวัดแสงผ่านเลนส์แบบวัดเฉพาะจุดมาใช้เป็นครั้งแรก
ในหลายปีต่อมาหลังจากได้มีการผลิตกล้อง SLR ออกจำหน่ายในตลาดกันหลายยี่ห้อ/รุ่น ซึ่งมีลักษณะคล้าย ๆ กัน โดยพยายามแข่งขันกันในด้านการอำนวยความสะดวกในการใช้ รูปร่าง และตำแหน่งการควบคุมต่าง ๆ รวมทั้งได้มีการผลิตเลนส์ และอุปกรณ์ประกอบต่าง ๆ สำหรับใช้ร่วมกับกล้องแบบนี้แล้ว ต่อมาในปี ค.ศ.1972 การผลิตกล้องถ่ายภาพ ก็มีแนวโน้มว่าจะนำเอาระบบอิเล็กทรอนิกส์มาใช้กับกล้องถ่ายภาพมากขึ้น เพื่อนอกจากจะเป็นการแข่งขันในด้านกล้องที่มีน้ำหนักเบาแล้วยังได้มีการพัฒนาทางด้านระบบอัตโนมัติมากขึ้นด้วย เริ่มด้วยกล้องเพนแทคซ์ รุ่น Electro Spotmatic ซึ่งนำระบบปรับความเร็วชัตเตอร์โดยอัตโนมัติ (Aperture Priority) มาใช้เป็นครั้งแรก ส่วนกล้องที่ถือกันว่าเป็นผู้นำทางด้านกล้องขนาดเล็ก และมีน้ำหนักเบาได้แก่ กล้อง Olympus
รุ่น OM-1 (1972) โดยมีน้ำหนักเพียง 660 กรัม ซึ่งภายหลังก็ได้มีการผลิตกล้องที่มีน้ำหนักเบา
อีกหลายยี่ห้อ เช่น Nikon รุ่น FM มีน้ำหนัก 590 กรัม (ไม่รวมเลนส์) ซึ่งผลิตในปี ค.ศ.1977 เพนแทคซ์ รุ่น ME
(1976) มีน้ำหนัก 460 กรัม (เฉพาะตัวกล้อง) ซึ่งเป็นกล้องแบบแรกที่ใช้เซลล์แกลเลี่ยม อาร์เซนไนซ์ (Gallium arsemic) ในเครื่องวัดแสงประจำกล้อง แคนนอน รุ่น AE-1 (1976) มีน้ำหนัก 590 กรัม ภายหลังก็ยังมีรุ่น AV-1 (1979) มีน้ำหนักเบากว่า คือ หนัก 490 กรัม ซึ่งเป็นน้ำหนักเบามากแล้วในขณะนั้น แต่ปัจจุบันนี้ได้มีการนำวัสดุสังเคราะห์มาใช้
เป็นส่วนประกอบ และใช้ระบบอิเล็กทรอนิกส์มากกว่าระบบกลไกจึงทำให้กล้องถ่ายภาพในยุคหลังๆ นี้ยิ่งมีน้ำหนักเบากว่า
ในอดีต ซึ่งกลายเป็นเรื่องไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญมากนัก
ในปี ค.ศ.1976 ได้มีการแข่งขันในด้านการผลิตฟิล์มที่มีความไวแสงสูง เช่น ISO 1600 และภายหลังจากที่มีการผลิต
ไฟฟ้า แฟลชอิเล็กทรอนิกส์แบบอัตนโนมัติเมื่อปี ค.ศ.1965 เป็นครั้งแรกโดย Honesywell’s Auto Strobonar แล้วนั้น แคนนอนก็ผลิต Canon AE-1 ซึ่งเป็นกล้องรุ่นแรกที่ผลิตด้วยการใช้เครื่องจักมากกว่ามือมนุษย์เป็นครั้งแรก และที่แปลกว่า
กล้องแบบอื่น ๆ ก็คือ ใช้ระบบปรับรูรับแสงสว่างร่วมกับไฟแฟลชโดยอัตโนมัติเป็นครั้งแรกจนทำให้เป็นกล้องที่มีราคาต่ำ
คุณภาพดี และครองตลาดอยู่ได้นานหลายปี
ในปี ค.ศ.1978 เป็นการเริ่มต้นของการนำระบบการปรับความชัดโดยอัตโนมัติมาใช้กับกล้อง 35 มม. พร้อมกับการใช้ฟิล์ม DX ที่สามารถตั้ง ISO ของฟิล์มด้วยตัวกล้องเอง เป็นครั้งแรก แต่วิธีการนี้ก็ยังมิได้นำมาใช้กับกล้อง SLR แต่อย่างใด ในปีนี้เองที่ความโต้แย้งกันระหว่าง ระบบอัตโนมัติสองระบบ คือ ระหว่างระบบปรับความเร็วชัตเตอร์โดยอัตโนมัติ และระบบปรับรูรับแสงโดยอัตโนมัติ สิ้นสุดลงด้วยการรวมเอาทั้งสองระบบเข้าไว้ในกล้อง SLR ตัวเดียวกันด้วยกล้องมินอลต้า รุ่น XD –11 และต่อมาก็ถูกแซงหน้าโดยกล้องแคนนอน รุ่น A – 1 (1978) ที่เพิ่มระบบโปรแกรมการบันทึกภาพ (Program AE Mode) เข้าไว้ด้วยเป็นครั้งแรก
ในปี ค.ศ.1981 เป็นปีเริ่มต้นของการนำระบบการปรับโฟกัสอัตโนมัติมาใช้กับกล้อง SLR เป็นครั้งแรก โดยกล้องเพนแทคซ์ รุ่น ME – F (ใช้ระบบมอเตอร์หมุนที่ตัวเลนส์) และก็ติดตามมาด้วย โอลิมปัส รุ่น OM-30 (1982) แคนนอน รุ่น AL-1 (1982) และนิคอน รุ่น F-3 AF (1983)
ในปี ค.ศ. 1982 กล้องมินอลต้าประสบความสำเร็จอย่างมากที่ผลิตกล้องมินอลต้า รุ่น X –700 ออกจำหน่าย และได้รับรางวัลในฐานะเป็นกล้องยอดเยี่ยมแห่งปีในยุโรปเป็นครั้งแรกของโลก จนทำให้กล้อง SLR ของมินอลต้าขายดีเป็นอย่างมาก จนสามารถคิดค้นกล้องมินอลต้า รุ่น Maxxum –700 (1985) ที่ถือได้ว่าเป็นผู้นำทางด้านเทคโนโลยีแนวล้ำยุค โดยการใช้ระบบปรับโฟกัสที่สมบูรณ์แบบ กับกล้องที่มีระบบมอเตอร์โฟกัสอัตโนมัติที่สมบูรณ์แบบ กับกล้องที่มีระบบมอเตอร์ไดรฟ์ในตัวเอง ทั้งยังมีจอภาพบอกสัญญาณต่าง ๆ แยกส่วนจากจอภาพบนตัวกล้องเป็นครั้งแรกอีกด้วย ซึ่งจากความสำเร็จดังกล่าว จึงเป็นเหมือนการเปิดประตูไปสู่ก้าวใหม่ของวงการผลิตกล้องถ่ายภาพแบบ SLR จนทำให้กล้องแบบนี้ในรุ่นก่อน ๆ กลายเป็นเสมือนกล้องล้าสมัยโดยสิ้นเชิง เพราะกล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นหลัง ๆ นี้ก็มีแนวโน้มว่า จะใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ ดังกล่าวมากขึ้น เช่น กล้องแคนนอน รุ่น T-80 (1985) (แคนนอน รุ่น T – 50,70 ปี 1983เป็นรุ่นที่ผลิตออกมา
ก่อนด้วยระบบมอเตอร์ไดรฟ์ในตัว) ส่วนนิคอนก็ไม่ยอมน้อยหน้า จึงผลิตรุ่น N – 2000 หรือ ใช้ชื่อ F – 301 (1985) สำหรับกล้องที่จำหน่ายในแถบเอเชีย ด้วยกล้องที่ใช้ระบบคล้าย ๆ กัน เช่น สามารถใช้ระบบควบคุม
การถ่ายภาพจากระยะไกลได้ มีระบบปรับโฟกัสอัตโนมัติ และมีมอเตอร์ไดรฟ์ในตัวนอกเหนือจากระบบอัตโนมัติ
อื่นๆ ที่มีประสิทธิภาพใกล้เคียงกัน
ในปี ค.ศ.1986-1987 เป็นปีแห่งการแข่งขันกันในการใช้ระบบปรับความชัดอัตโนมัติแบบต่าง ๆ เช่น แบบปรับต่อเนื่อง ปรับแบบล็อค ปรับแบบแสงอินฟาเรด และปรับแบบคอนทราส (อ่านเรื่องการปรับโฟกัสอัตโนมัติ) และยังเป็นจุดเริ่มต้นของการติดตั้งไฟแฟลชอิเล็กทรอนกิส์ ให้รวมอยู่ในตัวกล้อง (กล้องขนาดเล็ก แบบอื่น ๆ ทำมาก่อน) เริ่มด้วยกล้องโอลิมปัส รุ่น OM – 707 หรือ OM – 77 AF (1986) ในยุโรป ทั้งยังเป็นกล้องแบบแรก
ที่ใช้ร่วมกับไฟแฟลชที่ออกแบบเป็นพิเศษ ให้ถ่ายภาพสัมพันธ์กับไฟแฟลชด้วยความเร็วชัตเตอร์สูงถึง 1/2000 วินาที ส่วนกล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นเดียวกันนี้ ก็คือ ยาชิก้า รุ่น 230 AF (ในญี่ปุ่นใช้ชื่อว่า Kyocera 230 AF) ใช้ไฟแฟลชเล็ก ๆ แบบแยกส่วนติดบนส่วนหัวปริซึม แต่ของเพนแทคซ์ รุ่น SFX (อเมริกาใช้ชื่อ SF – 1) ใช้แบบเปิดฝาที่หัวปริซึม ในปี ค.ศ. 1988 -1989 ขณะที่กล้องหลาย ๆ ยี่ห้อได้พยายามแข่งขันกันผลิตกล้องที่
อำนวยความสะดวกต่าง ๆ ให้ผู้ใช้มากขึ้น นับตั้งแต่ระบบปรับโฟกัส อัตโนมัติ เลื่อนฟิล์ม กรอฟิล์มย้อนกลับเอง
วัดแสงเฉพาะจุดและอื่นๆในกล้องตัวเดียวกันโดยไม่จำเป็นต้องมีอุปกรณ์แยกส่วนมาประกอบภายหลังให้ยุ่งยากเหมือน
ก่อนแล้ ความพยายามที่จะเป็นผู้นำหน้าในการใช้ชัตเตอร์ความเร็วสูงก็กลับมาอีกด้วยการนำของกล้องนิคอน
รุ่น F – 801 (1988) ที่ใช้ความเร็วชัดเตอร์สูงถึง 1/8,000 วินาที ซึ่งนะระยะเดียวกันนี้เอง มินอลต้าก็ทำให้
วงการกล้องถ่ายภาพต้นตะลึงถึงการใช้ “ไฮเทค” ด้วยแผ่นโปรแกรมการ์ดเทคนิคพิเศษกับระบบคอมพิวเตอร์
ขนาดจิ๋วในกล้อง เพื่อช่วยควบคุมการทำงานและความแม่นยำในการใช้มากขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยมินอลต้า รุ่น DYNAX – 7000 i (1988) ดังนั้นเห็นทีว่าหนังสือที่ท่านกำลังอ่านอยู่ในขณะนี้คงจะให้ข้อมูลต่าง ๆ ที่ทันสมัยอยู่เสมอไม่ได้แน่ตราเท่าที่ความเจริญทางเทคโนโลยียังคงก้าวต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
การถ่ายภาพในเมืองไทย
สำหรับประเทศไทยมีหนังสือเก่าชื่อว่า สยามประเภทฉบับลงวันที่ 11 เมษายน พ.ศ 2444 กล่าวว่าเรามีช่างถ่ายภาพ
ครั้งแรกในสมัยราชกาลที่ 3 ก.ศ.ร. กุหราบ เจ้าของหนังสือได้เขียนเล่าในหนังสือว่า ช่างที่ถ่ายรูปคนแรกในสมัย
รัชกาลที่ 3 นั้นคือ ท่านสังฆราชฝรั่งเศสชื่อ ปาเลอกัว และคนไทยที่เป็นช่างถ่ายภาพคนแรก คือ พระยากระสาปน์
กิจโกศล(นายโหมด)ในปัจจุบันเชื่อกันว่าสังฆราชปาเลอกัวเป็นช่างคนแรกและเป็นอาจารย์ของพระยากระสาปน์กิจโกศล
(นายโหมด) และนายโหมดมีชื่อเสียงในการถ่ายภาพเป้นที่ยอมรับกันโดยทั่งไป เช่น ในบทพระราชนิพนธ์
เรื่อง “เรื่องการถ่ายรูปเมืองไทย” ของราชกาลที่ 5 จากหนังสือกุมารวิทยา ในหนังสือสยามประเภท
เมื่อพูดถึงสังฆราชปาเลอกัวก็จะพูดถึงนายโหมดทุกครั้ง การถ่ายภาพในเมืองไทยได้พัฒนาอย่างมากในรัชกาลที่ 5
ทราบได้จากการเปิดร้านถ่ายภาพกันอย่างแพร่หลายมากขึ้น จากแต่ก่อนคนที่จะถ่ายภาพจะต้องเป็นคนชั้นสูงเท่านั้น
สิ่งสำคัญที่ทำให้การถ่ายภาพในเมืองไทยพัฒนาเป็นผลมาจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
ทรงสนพระทัยในการถ่ายภาพเป็นอันมาก ทรงจัดมีการอวดรูปภาพ และประชันภาพขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2450 รัชกาลที่ 5
เสด็จประภาพยุโรป ครั้งที่ 2 ทรงมีกล้องถ่ายรูปคู่พระหัตถ์ คือ “กล้องโกแด็กอย่างโปสตก๊าด” ถ่ายโดยใช้ฟิล์มจึงอนุมาน
ได้ว่า ฟิล์มเซลลูลอยด์นั้น ได้เข้ามาเมืองไทยประมาณ พ.ศ. 2448
อ้างอิงhttp://courseware.payap.ac.th/docu/ca205/Leson1.htm
ประวัติความเป็นมา ของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
ที่มาของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว (Single – Lens Reflex Camera = SLR) ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่เริ่มมีการผลิตกล้องถ่ายภาพขึ้นในโลก
เป็นครั้งแรก เช่น กล้อง Obscura (Darkroom) ที่รู้จักกันมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 11 แล้ว โดยหลักการของกล้อง Obscura ในระยะแรก ๆ ก็คือ
เมื่อลำแสงจากภายนอก ผ่านช่อง เล็ก ๆ เข้าไปในห้องมืด (ซึ่งอาจจะเป็นห้องใหญ่ หรือภาในกล่องเล็ก ๆ ในเวลาต่อมา) ภาพทิวทัศน์จากภายนอก
จะฉายอยู่บนฝาผนัง หรืออีกด้านหนึ่งที่อยู่ตรงกันข้ามกับรูรับแสง ดังกล่าว หรือโดยการสะท้อนภาพลงบนโต๊ะในห้องมืดเพื่อให้จิตรกรเขียนภาพ
เหล่านั้นอีกทีหนึ่ง ต่อมาไม่นานก็มีผู้คิดนำเอาเลนส์มาใช้เปิดรับแสงแทนการใช้แต่เพียงรูรับแสงเล็ก ๆ ดังแต่ก่อนเท่านั้นจนกระทั่งประมาณราวๆ
ปี ค.ศ. 1500 เศษ ประโยชน์ของกล้อง Obscura ตามความคิดเก่าก็เหลืออยู่เพียงรูปแบบของห้องมืด และจากความคิดดั้งเดิมนั้น ก็มีผู้นำไปสร้าง
เป็นกล่องไม้ที่สามารถหิ้วไปไหนมาไหนได้ หรือแบบเก้าอี้เกี้ยว เต็นท์ หรือโต๊ะ ซึ่งมีกล้อง Obscura ขนาดเล็กบรรจุอยู่ภายใน เป็นต้น
เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งถึงปลายศตวรรษที่ 16 และต้นศตวรรษที่ 17 กล้อง Obscura ได้พัฒนาเป็นกล่องยาวเรียว ด้วยขนาดที่ใช้วางบนโต๊ะได้
ใส่เลนส์ไว้ข้างหน้า และมีกระจกเงาวางเอียง 45 องศา อยู่ด้านหลังสะท้อนภาพขึ้นไปยังฉากด้านบนซึ่งมีฝาปิด – เปิดได้การมองดูภาพที่จด ก็มักมีฮู้ด
(Hood) ป้องแสงจากภายนอก โดยที่จิตรกรจะวางกระดาษบาง ๆ ไว้บนกระจกจอภาพดังกล่าว แล้วเขียนภาพที่ปรากฏ
ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1800 เศษ ก็เป็นยุคเริ่มต้นของการบันทึกภาพด้วยกล้องล้วน ๆ กับแผ่นทองเหลือเคลือบสารไวแสง Daguerreotypeของชาวฝรั่งเศสชื่อ ดาร์แกร์ (Louise Jacques Mande Daguerre) และชาวอังกฤษชื่อ ทอลบอต (William hery Fox Talbot)
0 ผู้ค้นพบการสร้างภาพด้วยเนกาทิฟ และพอซิทิฟ ที่เรียกว่า Calotype หรือ Tallbotype ในปี ค.ศ. 1861 โธมัน ซัตตันแห่งประเทศอังกฤษ
ได้จดทะเบียนสิทะบัตรกล้อง SLR ซึ่งเป็นที่รู้จักกันมานานว่าเป็นกล้อง SLR แบบแรกโดยซัตตันได้ให้ความหายของกล้อง SLR ว่า
“กระจกซึ่งวางในแนวนอกน ต่ำกว่าระดับตาของ่าน และเมื่อท่านมองลงไป ก็จะเห็นภาพสะท้อน อันประกอบด้วยความคิด และการจัดภาพที่
สมบูรณ์โดยตัวท่านเอง” อันถือได้ว่า เป็นจุดเริ่มต้น ของประวัติศาสตร์กล้องถ่ายภาพ
ซัตตันได้เสนอความคิดในกล้อง SLR ของตนไปยังผู้ประดิษฐ์กล้องถ่ายภาพชั้นนำสองคน ซึ่งก็มีการผลิตในเวลาต่อมาด้วยจำนวนจำกัด
เท่านั้นกล้องของซัตตันแตกต่างจากกล้อง Obscura ตรงที่สามารถเคลื่อนย้ายไปมาได้ ใช้เบลโล (Obscura Below) เพื่อปรับโฟกัสมากกว่า
การเลื่อนเลนส์ที่ติดอยู่กับแผนไม้ด้านหน้าอย่างแต่ก่อน และกระจกสะท้อนภาพทำหน้าที่เป็นชัตเตอร์ไปด้วย ส่วนด้านหลังเป็นฟิล์มเพลทแห้งโดยขณะที่ใช้กระจกเงาเพื่อมองภาพด้านบนนั้น กระจกเงาจะบังแสงไม่ให้แสงเล็ดลอดไปถึงฟิล์มได้ ในปี ค.ศ 1727 โยฮัน เฮนริช ชุลตช์
(Johann Heinrich Schulze) ชาวเยอรมันพบสารของชอล์กกับเกลือเงินไนเตรทเมื่อถูกแสงจะทำให้ภาพเป็นสีดำ และปี ค.ศ 1777 คาร์ล
วิลเลี่ยมชีล(Carl William Scheele)นักเคมีชาวสวีเดน พบว่าแสงสีน้ำเงิน และสีม่วงของ Positiveมีผลทำให้เกลือเงินไนเตรท และเกลือเงิน
คลอไรด์เปลี่ยนเป็นสีดำได้มากกว่าสีแดง จนเมื่อ ค.ศ 1826 โจเซฟ เนียพฟอร์ เนียพซ์ ( Joesph Nicephore Niepce) ชาวฝรั่งเศส
ได้ใช้แผ่นดีบุกผสมตะกั่วฉาบด้วยสารไวแสงบีทูเมน ซึ่งมีสีขาว ใส่ในกล้อง ออบสคิวรา ถ่ายภาพทิวทัศน์จากหน้าต่างบ้านเขาเองที่เมืองแกรส
โดยใช้เวลานานถึง8ชั่วโมงเมื่อนำแผ่นดีบุกไปล้างด้วยน้ำมันจากต้นลาเวนเดอร์ทำให้ส่วนที่ถูกแสงที่เป็นส่วนPositiveแข็งตัวส่วนที่ไม่ถูกแสง
จะถูกล้างออกไปหมด เหลือแต่ส่วนที่เป็นสีดำ
เนียพซ์ เรียกกระบวนการถ่ายภาพนี้ว่า เฮลิโอกราฟ (Heliograph) มีความหมายว่า “ภาพที่วาดด้วยดวงอาทิตย์” หลังจากนั้นก็มีการพัฒนา
ในเรื่องของกล้องถ่ายภาพเป็นระยะ จนกระทั่ง แคลวิน แร สมิท แห่งกรุงนิวยอร์กซิต ได้จดทะเบียนสิทธิบัตรในธุรกิจการผลิต และการค้า
กล้องถ่ายภาพเ้ป็นครั้งแรกในปี ค.ศ. 1884 โดยกล้อง SLR ในสมัยนั้นยังคงใช้กระจก และชัตเตอร์ตามแบบของ ซัตตัน ซึ่งมีขนาด
และสัดส่วน รวมทั้งส่วนที่เป็นชัตเตอร์ทั้งหมดประมาณ 2 ? x 2 1/4 นิ้ว (เป็นขนาดเดียวกับกล้อง Pilot ของปี ค.ศ. 1930 เศษ หรือ
กล้อง SLR ขนาด 35 มม. ของ Exa ในเวลาต่อมา) กล้องของ สมิท ออกจำหน่ายในปลายปี ค.ศ. 1884 ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับกล้อง Palent
Monocular Duplex ของ E.W.Smith & Co., แห่งนิวยอร์ก ออกจำหน่ายด้วยกล้องที่ให้ภาพขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว ด้วยฟิล์มเพลท
และเลนส์ที่ให้ความเที่ยงตรงสูง จำหน่ายด้วยราคาเพียง 55 เหรียญอเมริกัน ในช่วงปี ค.ศ. 1885 – 1890จะพบเห็นว่าได้มีการอ้างอิง
และกล่าวถึงกล้อง Monocular Duplex ในเอกสารต่าง ๆ ของอเมริกา อังกฤษ และฝรั่งเศส ในสมัยนั้น ส่วนกล้องขนาด 4 x 5 และ
4 ? x 6? นิ้ว ที่ใช้ฟิล์มม้วน (Roll film) โดยบราทอีสท์แมนก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ (ปี ค.ศ. 1886)
ในปี ค.ศ 1888 ยอร์จ อีสต์แมน ชาวอเมริกันได้ผลิตกล้องแบบมือถือรุ่นแรก เรียกว่า“กล้องบ๊อกซ์โกดัก”
( Kodax Box Cmera) ใช้ฟิล์มเป็นกระดาษ มีลักษณะเป็นม้วนยาวถ่ายภาพได้ 100 ภาพติดต่อกัน
เมื่อต้องการล้างต้องนำไป ที่ล้างทั้งกล้องและในปีเดียวกัน แม็คเค็ลเบน (S.D.Mckellen) ชาวอังกฤษ
ได้จดทะเบียนสิทธิบัตร กล้อง SLR ที่ใช้ กระจกสะท้อนภาพ ทำงานสัมพันธ์ กัสชัตเตอร์ แบบม้วน(Roller – blind Shutter) อันเป็นต้นกำเนิดของการใช้ชัตเตอร์แบบม่าน (Focal – plan Sutter)
ในเวลาต่อมา โดยกล้อง Dr. hesekiel ที่ใช้ชัตเตอร์แบบเดียวกันนี้ผลิตขึ้นในปี 1895 ผลิตโดย
Dr. Hesekiel แห่งกรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ที่ใช้ไม้มะฮอกกานีทำเป็นตัวกล้อง และให้ภาพขนาด
9 x 12 ซม. (3 ? x 4 ? ) แต่ใช้ความเร็วชัตเตอร์เพียงระดับเดียว และเป็นกล้อง SLR ที่ผลิตขึ้นในยุโรประยะแรก ๆ ซึ่งพัฒนามาจากกล้องของอบราฮัม เดิร์ค โลแมน (Abraham Dirk Loman) ที่ได้ลิขสิทธิ์เมื่อ
ปี 1890 โดยที่กล้องของโลแมน (ผลิตในเมืองอัมสเตอร์ดัม) ซึ่งเป็นที่รู้จักจำหน่าย และ ใช้กันมากในประเทศ
อังกฤษ ฝรั่งเศส และเยอรมัน ในปี 1890 เศษ ในชื่อว่า “กล้องนักสืบ” (“Adelphi” Detective Camera)
ในปี 1890 บริษัท ดับบลิว. วัตสัน และบุตรได้ผลิตกล้อง Vanneck ด้วยซัตเตอร์แบบกลไก ที่ทำงานด้วยกระจกเงากระดกขึ้นลงเหมือนแบบของซัตตัน ด้วยความเร็ว 1/25 – 1/100 วินามี ใช้ฟิล์มเพลท
ขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว นอกจากนี้ยังมีกล้อง SLR อื่น ๆ ที่น่าสนใจของยุโรปที่ผลิตออกจำหน่ายในปี 1890 เศษ
อีกหายแห่ง เช่น ในออสเตรเลีย เยอรมัน อังกฤษ และรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิง กล้อง Mentor Reflex ที่ผลิต
โดยบริษัท Coltz & Breytmann แห่งเมืองเดรสเดนเยอรมัน ในปี 1897 – 1910 ซึ่งเป็นกล้อง SLR แบบพับ
มีแผ่นไดอะแฟรม และที่ปรับโฟกัสที่ตัวเลนส์ ด้วยการพัฒนากล้อง SLR ในอเมริกา ไม่ค่อยได้รับการเอาใจใส่นักโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงแรกของปี 1890 เศษ ซึ่งเป็นเวลาที่ภาษีในการนำสินค้าเข้าของอเมริกาค่อนข้างสูง
เพื่อการป้องกันสินค้าประเภทอุปกรณ์การถ่ายภาพที่กำลังเฟื่องฟู ในยุโรปขณะนั้น อย่างไรก็ตามตั้งแต่ 1890
จนกระทั่งประมาณปี 1912 บริษัท Reflex Camera Co., ในกรุงนิวยอร์ก (ต่อมาย้ายไปอยู่ในนิวเจอซี ใช้ชื่อว่า
Newark) ได้ก่อตั้งบริษัทผลิตกล้องถ่ายภาพ SLR ในเวลาต่อมา โดยรุ่นแรกๆ มักเป็นกล้องที่มีขนาดใหญ่ เช่น
กล้องขนาด 4 x 5 นิ้ว (ตัวกล้อง 7 x 8 x 17 นิ้ว) ต่อมาก็ผลิตกล้องที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ เนื่องจากได้มีการพัฒนา
กล้อง SLR อยู่เสมอ แม้จะเกิดขึ้นอย่างช้า ๆ และค่อย ๆ ปรากฏขึ้นด้วยรูปแบบเพียง 2–3 แบบ ที่มีการพัฒนาต่อมา
โดยบริษัทผลิตกล้องในอังกฤษ เยอรมัน และอเมริกา ในช่วงหลังปี 1890 เศษ ซึ่งเป็นช่วงที่กล้อง SLR กำลังเป็นที่
น่าสนใจ และกำลังแพร่หลายนั้น จึงทำให้กล้องที่ผลิตขึ้นมาก่อนปี 1800 ได้กลายเป็นกล้องที่ล้าสมัย ไม่มีอะไรเป็น
พิเศษ และน่าเชื่อถือในคุณภาพอีกต่อไป
ในปี 1898 วิลเลี่ยม โฟลเมอร์ (William Folmer) ได้ร่วมก่อตั้งบริษัท Folmer & Schwing Mfg. Co.,(อเมริกา)
และเริ่มผลิตกล้อง Graflex ซึ่งเป็นกล้อง SLR รุ่นแรก หลังจากที่ได้ผลิตกล้อง Graphic ออกมาหลายรุ่นแล้ว
ดังนั้นชื่อ “Graflex” จึงน่าจะเชื่อถือได้ว่ามาจากคำว่า Graphic Reflex กล้อง Graflex รุ่นแรกที่ใช้ชัตตอร์
แบบม่าน ซึ่งในระยะแรกมีปัญหามาก แต่ต่อมาในราวปี 1903 ก็ได้ ปรับปรุงระบบกลไกของชัตเตอร์ใหม่ทั้งหมด
ทั้งยังผลิตกล้อง Auto Graflex ในขนาดต่าง ๆ ออกมาอีก ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นกล้องของอเมริกาแบบเดียวที่
ยืนหยัดอยู่ได้จนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ส่วนกล้องอื่น ๆ ที่ผลิตในต้นศตวรรษที่ 20 นี้ คือ Borsum Reflex
ที่ออกแบบโดย Louis Borsum และผลิตโดยบริษัท Reflex Camera แห่งอเมริกา ใช้ชัตเตอร์ความเร็ว
3 – 1 / 1800 วินาทีใช้ฟิล์มม้วนแบบกลักขนาด 4 x 5 และ 5 x 7 และต่อมาบริษัทเดียวกันนี้ก็ผลิตกล้อง SLR
ขนาดเล็ก (3 ? x 4 ? นิ้ว) ใช้เนส์แบบเสี้ยววงพระจันทร์ แบบติดตายตัว ใช้ชัตเตอร์ความเร็ว 4 ระดับ
คือ 1/10, 1/25, 1/50 และ 1/100 วินาที แต่ก็ไม่สู้จะประสบความสำเร็จนัก (ราวปี 1903) ยังมีกล้อง SLR
อื่นๆที่ผลิตโดยชาวอเมริกัน แต่ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักกันนัก เช่น Premo Reflecting, hall’s Mirror, Mirograph
และ Supr Reflex ซึ่งเก่าแก่ที่สุดก็เห็นจะเป็น Premograp ( 1905 – 1908) ผลิตโดยบริษัท Rochester
Optical Co., เป็นกล้อง SLR ขนาด 4 x 5 ที่สวยงาม ส่วนเหตุผลที่มิได้ผลิตกล้องรุ่นนี้ออกมาอีก
ก็เชื่อได้ว่าคงเป็นเพราะบริษัท Folmer & Schwing Mfg. ได้ร่วมตัวบริษัท Eastman Kodak (1905)
ร่วมกับบริษัท Rochester Optical (1903)จึงไม่มีนโยบายที่จะผลติหรือปรับปรุงกล้องรุ่นนี้ให้มาเป็นคู่แข่ง
กับกล้องในเครือข่ายของ Graflex ที่มีความสมบูรณ์กว่า
บริษัท Hall Camera Co.,แห่งเมืองบรูคสินิวยอร์ก ได้ผลิตกล้อง SLR ขนาดเล็กแบบพับได้ คือ กล้อง Hall Mirro
Camera (1910 – 1914) ใช้ชัตเตอร์แบบม่านอกมา 5 ขนาด คือ 2 ? x 4 ? , 3 ? x 4 ? , 31/4 x 5 ?, 4 x 5
และ 5x 7 นิ้ว แต่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะสงครามโลกครั้งที่ 1 ก็อาจจะเป็นคู่แข่งที่สำคัญของกล้อง Graflex
ในสมัยนั้นทีเดียว กล้องSuper Reflex จากเมืองชิคาโก ได้ผลิตออกมาในช่วงเวลาสั้น ๆ ประมาณปี 1913 โดยบริษัท
ชิคาโก แคเมรา ซึ่งเป็นกล้องขนาด 3 ? x 4 ? นิ้ว ใช้เลนส์ Wollensak f/ 6.3ยกเลิกชัตเตอร์แบบเก่า
(ที่ใช้เป็นกระจกสะท้อนภาพด้วย) มีลักษณะคล้ายคลึงกับกล้อง Exa ของเยอรมันมาก กล้อง Mirograph
(-1912 – 1914)ผลิตโดยบริษัท ไมโรกราฟ แคเมรา แห่งเมืองอินเดียนนา เป็นกล้องที่ออกแบบมาให้ใช้กับฟิล์มม้วน
ให้ภาพขนาด 2 ? x 4 ? และ 3 ? x 5 ? นิ้ว ใช้ ชัตเตอร์ม่านความเร็ว 1/10 – 1/1000 วินาที ด้วยเลนส์ขนาด f/6
ในขณะที่กล้องGraflexกำลังมีชื่อเสียงโด่งดังมากสำหรับกล้องSLRของอเมริกาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นกล้อง
ชั้นนำ ในอังกฤษและเยอรมัน แม้ว่าในจำนวน ผู้ผลิตกล้อง SLR ออกมาจำนวนน้อยก็ตามซึ่งกล้องแบบ SLR
โดยทั่วๆ ไปแล้วแม้ว่าจะดูไม่ใหญ่โตนัก ในสมัยนั้น แต่ก็ดูเหมือนเป็นกล้องขนาดใหญ่ ที่ประกอบด้วยฮู้ดสำหรับให้
ความสะดวกต่อผู้ใช้ในการปรับโฟกัสที่ส่วน บนปิด–เปิดได้ มีเบลโลวเพื่อใช้ปรับโฟกัสด้วยเลนส์ที่ส่วนหน้า
ของตัวกล้องจึงทำให้ดูเทอะทะและไม่สะดวกต่อการเคลื่อนย้าย ดังนั้นต่อมาจึงนิยมผลิตกล้องที่พับได้ออกมามากขึ้น
เช่น กล้อง Kricheldorf ของเยอรมัน ที่ผลิตขึ้นมาให้ใช้กับฟิล์มม้วน โดยเฉพาะอันเป็นต้นกำเนิดของการนำฟิล์ม
ม้วนมาใช้กับกล้องจนทุกวันนี้
เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 1(ค.ศ1914)เกิดผลให้การผลิตกล้องถ่ายภาพพลอยกระทบกระเทือนไปด้วย ดังจะเห็นได้จาก
จำนวนกล้องถ่ายภาพทั้งในตลาดอังกฤษเยอรมัน และในสหรัฐอเมริกา ลดจำนวนลงอย่างมากจนกระทั่งภายหลัง
สงครามโลกครั้งที่ 1 ไม่นาน ก็ได้มีการพัฒนาโครงสร้างของกล้องถ่ายภาพแบบ SLR ใหม่ โดยมีแนวโน้มว่าจะ
ลดทั้งขนาดของตัวกล้องและฟิล์มที่ใช้ ทั้งยังได้ปรับปรุงสารไวแสงที่ใช้กับเพลทและฟิล์ม เพื่อให้ได้ภาพที่มีเกรน
ละเอียดขึ้นอีกด้วย
ในปี 1921 กล้อง SLR ขนาดเล็กที่ใช้ง่ายชื่อ Paff ผลิตโดยบริษัท Ihagee แห่งเมือง Dresden ประเทศเยอรมนี ก็ออสู่ตลาดเป็นครั้งแรก ซึ่งมีตัวกล้องที่ทำด้วยไม้ทั้งหมดใช้ความเร็วชัตเตอร์ระดับเดียวมีเลนส์แบบเสี้ยว
วงพระจันทร์ (Meniscus Achromatlen) แบ่งออกเป็น 2 แบบ คือรุ่น Plan – Paff ใช้ฟิล์มแผ่น (film pack)
ขนาด 4.5 x 6 ซม. และรุ่น Roll – Paff ใช้ฟิล์ม ม้วน (roll – fkilm) ให้ภาพขนาด 6 x 6 ซม. (2 ? x 2 ? นิ้ว)
โดยเดิมเรียกว่า ฟิล์มเบอร์ 117 เป็นที่สังเกตวากล้องที่ผลิตขึ้นในศตรวรรษที่ 20 นี้ก็ไม่จัดว่าเป็นกล้องที่มีประสิทธิภาพ
ที่ให้ความแน่นอนในคุณภาพที่นักนิยมการถ่ายภาพต้องการนักคุณสมบัติต่าง ๆ ดังกล่าว ก็คือ คุณภาพการปรับโฟกัส
การเปลี่ยนระดับความเร็วชัตเตอร์ และอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาถึงคุณภาพของกล้องถ่ายภายในปัจจุบันใน
หลาย ๆ ลักษณะที่เราสามารถจำแนกประเภทด้วยขนาดของฟิล์ม ขนาดกล้อง และอื่น ๆ แล้ว ก็ถือได้ว่าเป็นวิวัฒนาการ (ที่บางอย่างอาจะแย่ลงก็เป็นได้) กล้องที่ถือได้ว่าเป็นกล้องที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดรุ่นแรก ๆ ที่เริ่มผลิตในปี ค.ศ. 1930
เช่น กล้องเยอรมัน ชื่อ Noviflex (1935) ซึ่งเป็นกล้องที่ทำด้วยโลหะทั้งหมด หุ้มด้วยหนังแท้ และวัสดุอื่นๆ มีการเคลือบสีดำตามขอบมุม ส่วนที่เป็นปุ่มปรับควบคุมต่าง ๆ ก็มีการชุบเป็นโลหะที่มันแวววาวแล้ว
นอกจากนี้ยังใช้ชัตเตอร์แบบม่าน (focalplan) ด้วยความเร็ว 1/20 – 1/1000 วินาที และที่ B เลนส์ที่ใช้คือ Schneiders f/3.5 หรือ f/2.9, Meyer Trioplan f/2.8 และ Ludwing Victar f/3.5 ใช้ฟิล์มม้วนเบอร์ 120 จำนวน 12 ภาพ ซึ่งต่อมากล้องรุ่นนี้ก็ได้มีการปรับปรุงในขนาดและรูปร่างอีกในปี ค.ศ. 1936 โดยใช้ชื่อว่า Karmaflex ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า และใช้ฟิล์มขนาด 4 x 4 เซนติเมตร แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับความนิยมในตลาดได้นานนักจึงเลิกผลิตลงในปีเดียวกัน กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวที่ใช้ฟิล์มขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ที่นับว่าได้รับคามนิยมเป็นเวลานานตั้งแต่ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 2 คือ Korelle Reflex ของ Kochmann ที่ใช้ชัตเตอร์แบบม่านด้วยความเร็ว 1/25 –1/500 วินาที (ต่อมาปรับปรุงเป็น 1/100
–1/100 วินาที) นอกจากนี้ยังไดรวมเอาคันขึ้นไกชัตเตอร์ กับระบบขับเคลื่อนฟิล์มให้อยู่ด้วยกัน จนกระทั่งภายหลัง
สงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1955 ก็ได้ถูกลอกเลียนแบบโดยกล้องญี่ปุ่นชื่อ Reflex 66
ในปี ค.ศ. 1937 เยอรมันได้ผลิตกล้อง “Kine Exakta” รุ่น “Square” ออกมาด้วยการใช้ความเร็วชัตเตอร์ 12–1/100
วินาที เลนส์ถอดเปลี่ยนได้ แต่มีคันขึ้นไกชัตเตอร์รวมระบบขับเคลื่อนฟิล์มอยู่ด้านใต้ของฐานตัวกล้อง ซึ่งกล้องรุ่นนี้ก็เลิก
ผลิตไปในปีี ค.ศ. 1938 สืบต่อจากกล้อง Exakta รุ่นดังกล่าวก็คือ Exakta 66 ของปี ค.ศ. 1954
(66 หมายถึงใช้ฟิล์มขนาด 6 x 6 เซนติเมตร หรือขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว หรือฟิล์มเบอร์ 120) จากรูปทรงที่ค่อนข้าง
จะ เป็นทรงสูงทำให้เด่นดูสะดุดตากว่ากล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นก่อน ๆ ใช้เลนส์ Zeiss Tessar 80 มม. F/2.8 ความเร็วชัตเตอร์ 12 – 1/1000 วินาที
กล้อง Hasselblad ที่ผลิตโดยบริษัท Victor hasselblad แห่งประเทศสวีเดน เป็นผู้นำหน้าภายหลังสงครามโลก
ครั้งที่ 2 เมื่อปี ค.ศ. 1948 ที่ใช้ชัตเตอร์ม่านด้วยความเร็ว 1 – 1/1600 วินาที และใช้เลนส์ kodak Ektar สามารถเปลี่ยนแมกกาซีนฝาหลัง เพื่อใช้ฟิล์มแบบอื่น ๆ ได้ด้วย ต่อมาภายหลังก็ผลิตรุ่นอื่น ๆ ออกมาอีก เช่น รุ่น 1000F ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 1 – 1/100 วินาที และรุ่น 500 C (1957) ใช้เลนส์ Zeiss ซึ่งรวมการใช้ชัตเตอร์
แบบกลีบโลหะระหว่างเลนส์ (Synchro – Compur) นับเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวที่ใช้พิล์มขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ที่ยังได้รับความนิยมอยู่จนกระทั่งปัจจุบันนี้
กล้อง Soligor 66 (1956) เป็นกล้องที่ทนทานของญี่ปุ่น ที่ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 1/25 – 1/500 วินาที (เปลี่ยนชื่อเป็น kalimar Reflex ในปี ค.ศ. 1964) ต่อมาได้ปรับปรุงให้มีความเร็ว ชัตเตอร์เป็น 1/5 – 1/500 วินาทีด้วย praktisix เป็นกล้องของเยอรมันนีตะวันออก (1962) ที่เข้าสู่ตลาดด้วยเลนส์แบบอัตโนมัติ ใช้คามเร็วชัตเตอร์ 1 – 1 / 100 วินาที ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Pentacon Six ใช้ฟิล์มเบอร์ 120/220 ใช้การปรับโฟกัสที่จอภาพด้วยปริซึมเล็ก ๆ กล้องขนาด 2 ? x 2 ? นิ้ว ของเยอรมันที่น่าสนใจอีกสองรุ่นก็คือ corfield 66 และ kilfitt โดย Corfield 66 เป็นกล้องที่ทนทานมาก และมีน้ำหนักถึง 3 ปอนด์ 5 ออนช์ ใช้ชัตเตอร์แบบม่าน ด้วยความเร็ว 1/ 10 – 1/500 วินาที กล้องทั้งสองรุ่นผู้ใช้สามารถเปลี่ยนฝาหลังได้ (Kilfitt ใช้ความเร็วชัตเตอร์ที่มีความยาวโฟกัส ในขนาด 50 มม. ถึง 500 มม. ได้อีกด้วย)
กล้องที่ใช้ฟิล์มเบอร์ 127 (2 ? x 1 5/8 นิ้ว) เป็นรุ่นแรก (1933) โดยบริษัท Ihagee ได้ผลิตออกมา 4 รุ่น คือ “Vest Pocket Exakta” อันดับแรก ภายหลังก็ผลิตรุ่น B ที่ใช้ความเร็วชัตเตอร์ 12 – 1 /100 วินาที รุ่น A เหมือนรุ่น B และเปลี่ยนเลนส์กันได้ แต่รุ่น A ใช้ความเร็วชัตเตอร์ได้เพียง 1/25 – 1- 100 วินาที รุ่น C (1937) มีลักษณะทั่วไปเหมือนรุ่น A แต่รุ่น C มิให้เปลี่ยนเครื่องปรับขนาดฟิล์ม (plate – back adapter) แต่เมื่อเปลี่ยนแล้วการปรับความชัดที่จอภาพจะมีปัญหาอันเนือ่งมาจากระยะที่เปลี่ยนไป Exakta Junior (1936) เป็นรุ่นประหยัด เพราะเป็นรุ่นที่เปลี่ยนเลนส์ไม่ได้กับกล้องรุ่นอื่น ๆ ความเร็วชัตเตอร์ 1/25 – 1/100 วินาที อย่างไรก็ตาม ในกล้องขนาดนี้ทั้ง 4 รุ่น ก็มิได้ผลิตออกมาอีกจากปี ค.ศ. 1945 เป็นต้นมา
กล้องที่มีขนาดเล็กกะทัดรัดที่ใช้ฟิล์มเบอร์ 127 ชื่อ Karma – flex ผลิตโดย Karl Arnold เมือง Merienberg ประเทศเยอรมนี มีชัตเตอร์ให้เลือกใช้เพียงบางความเร็วเท่านั้น คือ 1/25, 1/50 และ 1/100 วินาที และที่ T เลนส์ Vider หรือ Regulyt 6 เซนติเมตร f/4.5 นับเป็นกล้องที่ไม่ค่อยเป็นที่รักจักกัน มากนัก ซึ่งผลิตออกจำหน่ายในสั้น ๆ ในกลางปี ค.ศ. 1930 เศษ ๆ เท่านั้น
ในปี ค.ศ. 1960 กล้องของญี่ปุ่นชื่อ Komaflex – S ก็เข้าสู่ตลาดสากลด้วยการใช้ฟิล์มขนาด 4 x 4 ซม. ใช้เลนส์แบบติดแน่น ถอดเปลี่ยนไม่ได้ชื่อ Prominar f/2.8 และใช้ชัตเตอร์แบบกลีบโลหะ (Seikosha - SLV) ด้วยความเร็ว 1 / 1/500 วินาที แต่ก็ยังใช้คันขึ้นไกชัตเตอร์ แยกส่วนกับระบบขับเคลื่อนฟิล์ม ซึ่งก็มิได้เป็นจุดด้อยหรือจุดเด่นอะไรในสมัยนั้น กับกล้องที่มีราคาค่อนข้างถูก (79.95 ดอลลาร์)
การพัฒนากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในตลาดการแข่งขัน ได้พยายามปรับปรุงรูปพรรณสัณฐานกันเป็นส่วนใหญ่ สำหรับกล้องที่ใช้ฟิล์มขนาด 35 มม. นั้น ขอยกตัวอย่างเอาแต่เฉพาะกล้องที่ประดิษฐ์คุณลักษณะที่เป็นสิ่งใหม่ ๆ หรือเป็นผู้นำเทคนิคใหม่ ๆ เป็นครั้งแรก ส่วนกล้องที่มีคุณภาพดี ๆ บางยี่ห้อและบางรุ่นที่ไม่ได้กล่าวถึง ณ ที่นี้ ผู้เขียนจะพยายามนำมาเสนอในโอกาสต่อไป
กล้องที่ถือว่าเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวขนาด 35 มม. กล้องแรกคือกล้องที่ผลิตโดย Ihagee ชื่อ Kine Exakta (1936) ชื่อ “Kine” หมายถึง การใช้ฟิล์มภาพยนตร์ขนาด 35 มม. (นับจากขอบที่มีรูหนามเตย) กล้องรุ่นนี้ระดับความเร็วชัตเตอร์
12–1/1000 วินาที นับเป็นกล้องชนิดแรกที่ได้นำใบมีดสำหรับตัดฟิล์มเอาไว้ในตัวกล้องด้วย (เหมือนกันจนถึงรุ่น VX II a) ใช้คันขึ้นไกชัตเตอร์ร่วมกับการเลื่อนฟิล์ม สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ได้ด้วยการใช้การใส่เลนส์แบบเขี้ยว หรือเรียกว่า แบบสลักยึด (Bayonet Mount) ต่อมาชื่อ “Kine” ที่นำหน้าก็ได้ยกเลิกไปในปี ค.ศ.1950
Kine Exakta เป็นกล้อง SLR ชนิดเดียวที่เหลืออยู่ในตลาดการแข่งขัน จนกระทั่งกล้อง Praktiflex (1940) ซึ่งเป็นกล้องอยู่ในตระกูลเดียวกับ Praktica FX และ FX-3 ซึ่งเป็นกล้องที่เกิดขึ้นภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ที่ใช้การมองภาพระดับเอว ด้วยความเร็วชัตเตอร์ 1/20 – 1/500 วินาที
กล้อง SLR สองรุ่นที่ถือกันว่ามีคุณภาพคุ้มกับราคาในสมัยนั้นก็คือ กล้อง Contax – S และ ALPA Reflex (1947) โดยที่กล้อง Contax – S ซึ่งผลิตในเยอรมนีตะวันออก ด้วยการออกแบบโดยบริษัท Zeiss ikon และได้พัฒนามาก่อนสงคราม แต่การผลิตก็มิได้เริ่มขึ้น จนกระทั่งบริษัท Zeiss ikon แยกตัวมาจากเมือง Dresden
Contax – S นับเป็นกล้อง SLR รุ่นแรกที่ใช้ปริซึมห้าเหลี่ยม (Pentaprism) ที่เป็นต้นแบบของกล้องชนิดนี้ในเวลาต่อมาแต่จากการตัดสินใจของศาลเมื่อปี ค.ศ.1966 อนุญาตให้โรงงานฝ่ายตะวันตก (Zeiss Oberkochen) ได้สิทธิในการใช้ชื่อกล้อง Contax และผลิตเลนส์ชื่อ Carl Zess T* ดังนั้นโรงงานที่อยู่ฝ่ายตะวันออกจึงเปลี่ยนชื่อกล้องที่ตนผลิตเป็น Pentacon (ภายหลังก็ยังเปลี่ยนชื่อเป็นอย่างอื่นอีก) กล้อง ALPA Reflex เป็นกล้อง SLR รุ่นแรกของ ALPA ที่ผลิตในประเทศสวิสโดย Jacques Bolsey แห่งบริษัท Pignons S.A. เมือง Ballaigues เป็นกล้องที่ใช้หัวปริซึมเช่น เดียวกับกล้อง Rectaflex (1955) ซึ่งผลิตโดยบริษัท Polaroid Inc. แห่งเมือง Cambridge มลรัฐ Massachusette ประเทศสหรับอเมริกา กล้อง Rectaflex นับว่าเป็นกล้องที่แปลกประหลาดกว่ากล้อง SLR อื่น ๆ ในขณะนั้น คือ ตัวกล้องมีแป้นหมุนที่ประกอบด้วยเลนส์สามชนิดรวมอยู่ในแป้นเดียวกัน ผู้ใช้หมุนเปลี่ยนเลือกใช้ได้โดยมิต้องแยกออกเป็นส่วน ๆ เหมือนดังปัจจุบัน ซึ่งการเปลี่ยนเลนส์วิธีนี้ก็มีใช้อยู่ในกล้องถ่ายภาพยนตร์หลายยี่ห้อที่กำลังเป็นที่นิยมอยู่ในเวลานั้น
ในราวปี ค.ศ.1950 กล้อง Ucflex ที่ผลิตโดย Elop G.M.B.H. แห่งเยอรมนีตะวันตก มีสิ่งที่น่าสนใจก็คือมีการใช้ระบบสวิตช์อัตโนมัติในการมองภาพโดยตรงเพื่อแก้อุปสรรคที่จอภาพมืด (Mirror black out) ขณะที่มีการบันทึกภาพได้เป็นครั้งแรก กล้อง Contaflex 1 (1953) ของเยอรมนีตะวันตก
เป็นกล้องขนาดเล็กเหมาะมือ ที่ใช้เลนส์แบบติดตายตัวและเป็นแบบชัตเตอร์อยู่ระหว่างเลนส์ ซึ่งใช้ได้กับไฟ แฟลชบัลบ์หรือไฟแฟลชชนิดอื่น ๆ ได้ทุกความเร็วชัตเตอร์และเป็นกล้องแบบแรกที่ถือกันว่ามีความทนทาน
เป็นเยี่ยมในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1954 เยอรมนีตะวันตกได้ผลิต Mecalfex ซึ่งใช้ชัตเตอร์หลังเลนส์ (prontor - Reflex) ด้วยความเร็วชัตเตอร์ 1 – 1/300 วินาที นอกจากนี้ ในขณะที่กล้อง SLR แบบอื่น ๆ ใช้วิธีการใส่เลนส์แบบเปลี่ยนเฉพาะส่วนหน้า (Front Component) เช่น กล้อง Contaflex และ Retina Reflex กล้อง Mecaflex เป็นกล้องแบบแรกที่สามารถถอดเปลี่ยนเลนส์ออกได้ทั้งชุดเป็นครั้งแรก และใช้การเปิดรูรับแสงแบบเปิดกว้าง
เต็มที่ (Fully automatic diaphragm) เป็นครั้งแรก ในขณะที่กล้องอื่น ยังทำไม่ได้ ต่อมากล้องมามิยา ได้นำวิธีการนี้ไปใช้ในการผลิตเลนส์ของตน กล้อง Mecaflex เป็นกล้อง SLR ที่มีลักษณะรูปร่างภายนอกที่แปลกออกไป
จากกล้องถ่ายภาพอื่น ๆ ก็คือ ตัวกล้องทำเป็นฝา ปิด – เปิด ได้คล้ายกับกล้อง National Graflex ในปี 1932 และกล้องอื่น ๆ อีกหลายแบบในอดีตที่ใช้วิธีเดียวกันนี้ ดังนั้นเมื่อเปิดฝาออกเพื่อใช้งาน จึงดูเกะกะ เกินความจำเป็น อย่างไรก็ตาม
กล้องรุ่นนี้ก็มิได้มีการสั่งเข้าไปจำหน่ายในประเทศภาคพื้นยุโรป และอเมริกา หรือเป็นเพราะขาดการประชาสัมพันธ์ที่ดี จึงทำให้ไม่เป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายนักในปีเดียวกันนี้ (1954) ญี่ปุ่นได้ผลิต Asahiflex II B (รุ่นแรก คือ
Asahiflex – 1 เป็นรุ่นที่ถอดแบบมาจากกล้อง Praktiflex ของเยอรมัน ซึ่งผลิตออกมาในปี 1952 ซึ่งนับเป็นกล้อง SLR ที่ผลิตเป็นครั้งแรกของญี่ปุ่นในเวลานั้น) กล้อง Asahiflex II B เป็นกล้องที่มีชื่อเสียงมาก เมื่อสามารถใช้ระบบ “กระจกสะท้อนแสงภาพคืนกลับทันที” (Instant – return mirror) ช่วยแก้ปัญหาจอภาพมืด ภายหลังจากลั่นไก
ชัตเตอร์ อันเนื่องมาจากการที่กระจกสะท้อนภาพขึ้นไปปิดค้างที่จอภาพได้สำเร็จเป็นครั้งแรก จึงนับว่าเป็นกล้องรุ่น
ที่บุกเบิกวิธีการใหม่นี้ให้กับวงการผลิตกล้องถ่ายภาพในทุกยี่ห้อ/ทุกรุ่น ต่อ ๆ มาอย่างแพร่หลาย ต่อมาได้มีการนำ
เอาเกลียวแบบที่ใส่เลนส์แบบใหม่ อันถือได้ว่าเป็นแบบเกลียวที่ใช้เป็นมาตรฐานสืบต่อมา ตั้งแต่กล้อง Pentax (1957)
เรียกว่า Asahi – Pentax Thread mount
ในปี ค.ศ. 1957 เป็นเวลาที่กล้อง SLR นิยมใช้การมองภาพในระดับตกกันมากขึ้น ดังนั้น นิคอนก็ได้ผลิต
Nikon F ที่เป็นกล้อง SLR รุ่นแรกออกมา ให้สามารถเปลี่ยนหัวปริซึม และช่องมองภาพ กระจกจอภาพ ทั้งยังติดเครื่องช่วยขับเคลื่อนฟิล์มอัตโนมัติได้อีกด้วย ซึ่งนับได้ว่าเป็นกล้องที่ได้รับความนิยมอย่างสูง จากบรรดามืออาชีพในขณะนั้น และทำให้นิคอน มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันโดยทั่วไป ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
ยังมีกล้องอีกสามยี่ห้อที่น่าจะกล่าวถึงก็คือ กล้อง Voigtlander Bessamatic, Olympus Pen – F (1963) และ Konica Auto S Reflex ซึ่งกล้องที่เด่นมากที่สุดก็คือ Voigtlander Bessamatic เพราะเป็นกล้องรุ่นที่สามารถเปลี่ยนใส่เลนซ์ซูม Voigtlander – Zoomar 36-82 มม. ซึ่งถือได้ว่าเป็นเลนซ์ซูมที่ได้มาตรฐานเป็นครั้งแรก (สำหรับกล้อง SLR) กล้อง Olympus Pen – F เป็นกล้องที่ใช้ถ่ายครึ่งกรอบภาพ (half – frame) ในกล้อง SLR กล้องโคนิก้า Auto S Reflx (ในญี่ปุ่นใช้ชื่อ Autorex) ที่ผลิตในปี ค.ศ.1966 เป็นกล้องที่มีให้ผู้ใช้เลือกถ่ายได้ทั้งแบบเต็มกรอบภาพ และครึ่งกรอบภาพ ในกล้องเดียวกันเป็นครั้งแรก (แต่ในกล้องแบบ 35 มม. โดย Simplex ได้ใช้วิธีนี้มาก่อนเป็นครั้งแรกในปี ค.ศ.1914)
ในปี ค.ศ.1963 กล้อง Conlaflex Super 35 ใช้การบันทึกภาพด้วยระบบอัตโนมัติ (Auto – exposure) เป็นครั้งแรก โดยผู้ใช้ตั้งความเร็วชัตเตอร์เอง ส่วนกล้องจะปรับขนาดรูรับแสงให้โดยอาศัยเครื่องวัดแสง
ในตัวกล้อง ซึ่งในปีเดียวกันนี้ Topcon Super – D (1963) ใช้วิธีการวัดแสงผ่านเลนส์ด้วยเชลล์แคดเมียมซัลไฟด์ (CdS)เป็นครั้งแรกในขณะที่กล้องอื่นๆยังใช้เซลล์เซลเนียมแบบวัดแสงไม่ผ่านเลนส์และแบบแยกส่วนกันอยู่ในเวลา
นั้น จึงทำให้ยุคของเครื่องวัดแสงที่ใช้เซลล์เซเลเนี่ยมค่อย ๆ หมดไป และต่อมาในปี ค.ศ.1965 กล้อง Pentax Spotmatic ก็นำระบบวัดแสงผ่านเลนส์แบบวัดเฉพาะจุดมาใช้เป็นครั้งแรก
ในหลายปีต่อมาหลังจากได้มีการผลิตกล้อง SLR ออกจำหน่ายในตลาดกันหลายยี่ห้อ/รุ่น ซึ่งมีลักษณะคล้าย ๆ กัน โดยพยายามแข่งขันกันในด้านการอำนวยความสะดวกในการใช้ รูปร่าง และตำแหน่งการควบคุมต่าง ๆ รวมทั้งได้มีการผลิตเลนส์ และอุปกรณ์ประกอบต่าง ๆ สำหรับใช้ร่วมกับกล้องแบบนี้แล้ว ต่อมาในปี ค.ศ.1972 การผลิตกล้องถ่ายภาพ ก็มีแนวโน้มว่าจะนำเอาระบบอิเล็กทรอนิกส์มาใช้กับกล้องถ่ายภาพมากขึ้น เพื่อนอกจากจะเป็นการแข่งขันในด้านกล้องที่มีน้ำหนักเบาแล้วยังได้มีการพัฒนาทางด้านระบบอัตโนมัติมากขึ้นด้วย เริ่มด้วยกล้องเพนแทคซ์ รุ่น Electro Spotmatic ซึ่งนำระบบปรับความเร็วชัตเตอร์โดยอัตโนมัติ (Aperture Priority) มาใช้เป็นครั้งแรก ส่วนกล้องที่ถือกันว่าเป็นผู้นำทางด้านกล้องขนาดเล็ก และมีน้ำหนักเบาได้แก่ กล้อง Olympus
รุ่น OM-1 (1972) โดยมีน้ำหนักเพียง 660 กรัม ซึ่งภายหลังก็ได้มีการผลิตกล้องที่มีน้ำหนักเบา
อีกหลายยี่ห้อ เช่น Nikon รุ่น FM มีน้ำหนัก 590 กรัม (ไม่รวมเลนส์) ซึ่งผลิตในปี ค.ศ.1977 เพนแทคซ์ รุ่น ME
(1976) มีน้ำหนัก 460 กรัม (เฉพาะตัวกล้อง) ซึ่งเป็นกล้องแบบแรกที่ใช้เซลล์แกลเลี่ยม อาร์เซนไนซ์ (Gallium arsemic) ในเครื่องวัดแสงประจำกล้อง แคนนอน รุ่น AE-1 (1976) มีน้ำหนัก 590 กรัม ภายหลังก็ยังมีรุ่น AV-1 (1979) มีน้ำหนักเบากว่า คือ หนัก 490 กรัม ซึ่งเป็นน้ำหนักเบามากแล้วในขณะนั้น แต่ปัจจุบันนี้ได้มีการนำวัสดุสังเคราะห์มาใช้
เป็นส่วนประกอบ และใช้ระบบอิเล็กทรอนิกส์มากกว่าระบบกลไกจึงทำให้กล้องถ่ายภาพในยุคหลังๆ นี้ยิ่งมีน้ำหนักเบากว่า
ในอดีต ซึ่งกลายเป็นเรื่องไม่ค่อยมีใครให้ความสำคัญมากนัก
ในปี ค.ศ.1976 ได้มีการแข่งขันในด้านการผลิตฟิล์มที่มีความไวแสงสูง เช่น ISO 1600 และภายหลังจากที่มีการผลิต
ไฟฟ้า แฟลชอิเล็กทรอนิกส์แบบอัตนโนมัติเมื่อปี ค.ศ.1965 เป็นครั้งแรกโดย Honesywell’s Auto Strobonar แล้วนั้น แคนนอนก็ผลิต Canon AE-1 ซึ่งเป็นกล้องรุ่นแรกที่ผลิตด้วยการใช้เครื่องจักมากกว่ามือมนุษย์เป็นครั้งแรก และที่แปลกว่า
กล้องแบบอื่น ๆ ก็คือ ใช้ระบบปรับรูรับแสงสว่างร่วมกับไฟแฟลชโดยอัตโนมัติเป็นครั้งแรกจนทำให้เป็นกล้องที่มีราคาต่ำ
คุณภาพดี และครองตลาดอยู่ได้นานหลายปี
ในปี ค.ศ.1978 เป็นการเริ่มต้นของการนำระบบการปรับความชัดโดยอัตโนมัติมาใช้กับกล้อง 35 มม. พร้อมกับการใช้ฟิล์ม DX ที่สามารถตั้ง ISO ของฟิล์มด้วยตัวกล้องเอง เป็นครั้งแรก แต่วิธีการนี้ก็ยังมิได้นำมาใช้กับกล้อง SLR แต่อย่างใด ในปีนี้เองที่ความโต้แย้งกันระหว่าง ระบบอัตโนมัติสองระบบ คือ ระหว่างระบบปรับความเร็วชัตเตอร์โดยอัตโนมัติ และระบบปรับรูรับแสงโดยอัตโนมัติ สิ้นสุดลงด้วยการรวมเอาทั้งสองระบบเข้าไว้ในกล้อง SLR ตัวเดียวกันด้วยกล้องมินอลต้า รุ่น XD –11 และต่อมาก็ถูกแซงหน้าโดยกล้องแคนนอน รุ่น A – 1 (1978) ที่เพิ่มระบบโปรแกรมการบันทึกภาพ (Program AE Mode) เข้าไว้ด้วยเป็นครั้งแรก
ในปี ค.ศ.1981 เป็นปีเริ่มต้นของการนำระบบการปรับโฟกัสอัตโนมัติมาใช้กับกล้อง SLR เป็นครั้งแรก โดยกล้องเพนแทคซ์ รุ่น ME – F (ใช้ระบบมอเตอร์หมุนที่ตัวเลนส์) และก็ติดตามมาด้วย โอลิมปัส รุ่น OM-30 (1982) แคนนอน รุ่น AL-1 (1982) และนิคอน รุ่น F-3 AF (1983)
ในปี ค.ศ. 1982 กล้องมินอลต้าประสบความสำเร็จอย่างมากที่ผลิตกล้องมินอลต้า รุ่น X –700 ออกจำหน่าย และได้รับรางวัลในฐานะเป็นกล้องยอดเยี่ยมแห่งปีในยุโรปเป็นครั้งแรกของโลก จนทำให้กล้อง SLR ของมินอลต้าขายดีเป็นอย่างมาก จนสามารถคิดค้นกล้องมินอลต้า รุ่น Maxxum –700 (1985) ที่ถือได้ว่าเป็นผู้นำทางด้านเทคโนโลยีแนวล้ำยุค โดยการใช้ระบบปรับโฟกัสที่สมบูรณ์แบบ กับกล้องที่มีระบบมอเตอร์โฟกัสอัตโนมัติที่สมบูรณ์แบบ กับกล้องที่มีระบบมอเตอร์ไดรฟ์ในตัวเอง ทั้งยังมีจอภาพบอกสัญญาณต่าง ๆ แยกส่วนจากจอภาพบนตัวกล้องเป็นครั้งแรกอีกด้วย ซึ่งจากความสำเร็จดังกล่าว จึงเป็นเหมือนการเปิดประตูไปสู่ก้าวใหม่ของวงการผลิตกล้องถ่ายภาพแบบ SLR จนทำให้กล้องแบบนี้ในรุ่นก่อน ๆ กลายเป็นเสมือนกล้องล้าสมัยโดยสิ้นเชิง เพราะกล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นหลัง ๆ นี้ก็มีแนวโน้มว่า จะใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ ดังกล่าวมากขึ้น เช่น กล้องแคนนอน รุ่น T-80 (1985) (แคนนอน รุ่น T – 50,70 ปี 1983เป็นรุ่นที่ผลิตออกมา
ก่อนด้วยระบบมอเตอร์ไดรฟ์ในตัว) ส่วนนิคอนก็ไม่ยอมน้อยหน้า จึงผลิตรุ่น N – 2000 หรือ ใช้ชื่อ F – 301 (1985) สำหรับกล้องที่จำหน่ายในแถบเอเชีย ด้วยกล้องที่ใช้ระบบคล้าย ๆ กัน เช่น สามารถใช้ระบบควบคุม
การถ่ายภาพจากระยะไกลได้ มีระบบปรับโฟกัสอัตโนมัติ และมีมอเตอร์ไดรฟ์ในตัวนอกเหนือจากระบบอัตโนมัติ
อื่นๆ ที่มีประสิทธิภาพใกล้เคียงกัน
ในปี ค.ศ.1986-1987 เป็นปีแห่งการแข่งขันกันในการใช้ระบบปรับความชัดอัตโนมัติแบบต่าง ๆ เช่น แบบปรับต่อเนื่อง ปรับแบบล็อค ปรับแบบแสงอินฟาเรด และปรับแบบคอนทราส (อ่านเรื่องการปรับโฟกัสอัตโนมัติ) และยังเป็นจุดเริ่มต้นของการติดตั้งไฟแฟลชอิเล็กทรอนกิส์ ให้รวมอยู่ในตัวกล้อง (กล้องขนาดเล็ก แบบอื่น ๆ ทำมาก่อน) เริ่มด้วยกล้องโอลิมปัส รุ่น OM – 707 หรือ OM – 77 AF (1986) ในยุโรป ทั้งยังเป็นกล้องแบบแรก
ที่ใช้ร่วมกับไฟแฟลชที่ออกแบบเป็นพิเศษ ให้ถ่ายภาพสัมพันธ์กับไฟแฟลชด้วยความเร็วชัตเตอร์สูงถึง 1/2000 วินาที ส่วนกล้องที่ผลิตออกมาในรุ่นเดียวกันนี้ ก็คือ ยาชิก้า รุ่น 230 AF (ในญี่ปุ่นใช้ชื่อว่า Kyocera 230 AF) ใช้ไฟแฟลชเล็ก ๆ แบบแยกส่วนติดบนส่วนหัวปริซึม แต่ของเพนแทคซ์ รุ่น SFX (อเมริกาใช้ชื่อ SF – 1) ใช้แบบเปิดฝาที่หัวปริซึม ในปี ค.ศ. 1988 -1989 ขณะที่กล้องหลาย ๆ ยี่ห้อได้พยายามแข่งขันกันผลิตกล้องที่
อำนวยความสะดวกต่าง ๆ ให้ผู้ใช้มากขึ้น นับตั้งแต่ระบบปรับโฟกัส อัตโนมัติ เลื่อนฟิล์ม กรอฟิล์มย้อนกลับเอง
วัดแสงเฉพาะจุดและอื่นๆในกล้องตัวเดียวกันโดยไม่จำเป็นต้องมีอุปกรณ์แยกส่วนมาประกอบภายหลังให้ยุ่งยากเหมือน
ก่อนแล้ ความพยายามที่จะเป็นผู้นำหน้าในการใช้ชัตเตอร์ความเร็วสูงก็กลับมาอีกด้วยการนำของกล้องนิคอน
รุ่น F – 801 (1988) ที่ใช้ความเร็วชัดเตอร์สูงถึง 1/8,000 วินาที ซึ่งนะระยะเดียวกันนี้เอง มินอลต้าก็ทำให้
วงการกล้องถ่ายภาพต้นตะลึงถึงการใช้ “ไฮเทค” ด้วยแผ่นโปรแกรมการ์ดเทคนิคพิเศษกับระบบคอมพิวเตอร์
ขนาดจิ๋วในกล้อง เพื่อช่วยควบคุมการทำงานและความแม่นยำในการใช้มากขึ้นเป็นครั้งแรกด้วยมินอลต้า รุ่น DYNAX – 7000 i (1988) ดังนั้นเห็นทีว่าหนังสือที่ท่านกำลังอ่านอยู่ในขณะนี้คงจะให้ข้อมูลต่าง ๆ ที่ทันสมัยอยู่เสมอไม่ได้แน่ตราเท่าที่ความเจริญทางเทคโนโลยียังคงก้าวต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
การถ่ายภาพในเมืองไทย
สำหรับประเทศไทยมีหนังสือเก่าชื่อว่า สยามประเภทฉบับลงวันที่ 11 เมษายน พ.ศ 2444 กล่าวว่าเรามีช่างถ่ายภาพ
ครั้งแรกในสมัยราชกาลที่ 3 ก.ศ.ร. กุหราบ เจ้าของหนังสือได้เขียนเล่าในหนังสือว่า ช่างที่ถ่ายรูปคนแรกในสมัย
รัชกาลที่ 3 นั้นคือ ท่านสังฆราชฝรั่งเศสชื่อ ปาเลอกัว และคนไทยที่เป็นช่างถ่ายภาพคนแรก คือ พระยากระสาปน์
กิจโกศล(นายโหมด)ในปัจจุบันเชื่อกันว่าสังฆราชปาเลอกัวเป็นช่างคนแรกและเป็นอาจารย์ของพระยากระสาปน์กิจโกศล
(นายโหมด) และนายโหมดมีชื่อเสียงในการถ่ายภาพเป้นที่ยอมรับกันโดยทั่งไป เช่น ในบทพระราชนิพนธ์
เรื่อง “เรื่องการถ่ายรูปเมืองไทย” ของราชกาลที่ 5 จากหนังสือกุมารวิทยา ในหนังสือสยามประเภท
เมื่อพูดถึงสังฆราชปาเลอกัวก็จะพูดถึงนายโหมดทุกครั้ง การถ่ายภาพในเมืองไทยได้พัฒนาอย่างมากในรัชกาลที่ 5
ทราบได้จากการเปิดร้านถ่ายภาพกันอย่างแพร่หลายมากขึ้น จากแต่ก่อนคนที่จะถ่ายภาพจะต้องเป็นคนชั้นสูงเท่านั้น
สิ่งสำคัญที่ทำให้การถ่ายภาพในเมืองไทยพัฒนาเป็นผลมาจากพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5
ทรงสนพระทัยในการถ่ายภาพเป็นอันมาก ทรงจัดมีการอวดรูปภาพ และประชันภาพขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2450 รัชกาลที่ 5
เสด็จประภาพยุโรป ครั้งที่ 2 ทรงมีกล้องถ่ายรูปคู่พระหัตถ์ คือ “กล้องโกแด็กอย่างโปสตก๊าด” ถ่ายโดยใช้ฟิล์มจึงอนุมาน
ได้ว่า ฟิล์มเซลลูลอยด์นั้น ได้เข้ามาเมืองไทยประมาณ พ.ศ. 2448
อ้างอิงhttp://courseware.payap.ac.th/docu/ca205/Leson1.htm
ประวัติ เครื่อง คิด เลข - Calculatorthailand
ประวัติ เครื่อง คิด เลข - Calculatorthailand
เครื่องคิดเลข เป็นเครื่องมือกลหรืออิเล็กทรอนิกส์ที่ช่วยมนุษย์คำนวณและแก้ปัญหาทาง คณิตศาสตร์ให้ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว เนื่องจากมีวงจรอิเล็กทรอนิกส์และการทำงานบันทึกอยู่ภายใน เครื่องคิดเลขได้รับความนิยมตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ปัจจุบันเครื่องคิดเลขมีความสามารถสูงมาก สามารถทำกราฟ คิดสูตรตรีโกณมิติ ได้
ในอดีตยังไม่มีความรู้เรื่องอิเล็กทรอนิคส์ มีการใช้เครื่องมือกลคำนวณตัวเลขต่างๆ เช่นในประเทศจีน จะมีการใช้ลูกคิด ส่วนทางตะวันตกซึ่งมีความเจริญทางคณิตศาสตร์มากก็จะมี abaci, comptometers, Napier's bones, slide rules และอื่นๆอีกมากมาย
โดยทั่วไปเครื่องคิดเลขธรรมดาก็จะประกอบด้วย
1. แหล่งพลังงาน ปกติจะเป็นถ่านไฟฉาย หรือบางเครื่องอาจจะมีเซลสุริยะ(Solar cell) ด้วย
2. จอแสดงผล ซึ่งปกติมักจะเป็น หลอด LED หรือ จอคริสตอลเหลว (Liquid crystal: LCD) ใช้แสดงตัวเลขที่คำนวณ มีทั้ง 8 หลัก, 10 หลัก หรือ 12 หลัก
3. วงจรอิเล็กทรอนิกส์
4. ปุ่มกดสำหรับใส่ตัวเลข และคำสั่ง
วิวัฒนาการของเครื่องคิดเลข
เมื่อมนุษย์รู้จักการคิด รู้จักการนับ ก็เริ่มมีความพยายามหาวิธีการ ในการนับของตัวเอง โดยครั้งแรกก็ใช้นิ้วมือช่วยในการนับ เมื่อนิ้วมือเป็นอุปกรณ์ที่ไม่เพียงพอสำหรับการนับ ก็พยายามคิดหาอุปกรณ์อย่างอื่น มาแทน โดยเริ่มนับก้อนหิน ก้อนกรวด ปมเชือก เปลือกหอย
ต่อมาความคิดของมนุษย์ก็มีพัฒนาการขึ้น รู้จักคิดในสิ่งที่ยากและซับซ้อนการนับมากและต่อเนื่องขึ้น เขาจึงหาวิธีที่จะทำการรวบรวมการนับของเขาไว้ด้วยกัน ก็หาวิธีใหม่โดยการใช้วิธีการจดบันทึกสิ่งของ แรกเริ่มโดยการขีดบนพื้นดิน ต่อมาก็ใช้บันทึกลงบนกระดาษ
เมื่อมนุษย์ มีความต้องการด้านการคำนวณมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นทางด้านคณิตศาสตร์ หรือวิทยาศาสตร์ นักคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์จึงได้คิดค้นอุปกรณ์ต่างๆ เพื่อนำมาช่วยในการนับและการคำนวณ และเมื่อประมาณ 2600 ปี ก่อนคริตศักราช มีชาวจีน ได้ประดิษฐ์เครื่องมือการนับ ซึ่งถือเป็นเครื่องคำนวณเครื่องแรก เรียกว่า ลูกคิด (Soroban or Abarcus) เพื่อใช้ในการคำนวณที่ค่อนข้างง่าย และลูกคิดยังเป็นเครื่องคิดเลขที่มีการใช้กันอย่างแพร่หลายในปัจจุบัน ลักษณะการทำงานของลูกคิดนั้น ใช้วิธีการนับ ซึ่งเป็นพื้นฐานของ คอมพิวเตอร์ดิจิตอล (Digital Computer) แต่ลูกคิดยังมีข้อเสีย คือ ไม่สามารถบันทึกการคำนวณเอาไว้ตรวจสอบไม่ได้ มนุษย์จึงพยายามหาวิธีการผ่อนแรง ด้วยการสร้างเครื่องมือคำนวณ ชนิดต่างๆ ขึ้นต่อไป
ในปี ค.ศ. 1617 : จอห์น เนปียร์ (John Napier) นักคณิตศาสตร์ชาวสก็อตแลนด์ ได้สร้างคิดอุปกรณ์ที่ช่วยในการคูณ การหาร หรือถอดกรณฑ์ให้ง่ายขึ้น เรียกอุปกรณ์ชนิดนี้ว่า ตารางลอกการิทึม หรือ Napier's bone
ในปีถัดมา : วิลเลียม ออกเกด (Willium Ougtred) นักคณิตศาสตร์ ชาวอังกฤษ ได้ผลิตไม้บรรทัดคำนวณ (Slide Rule) เพื่อช่วยในการคูณซึ่งนิยมใช้กันมากในงานด้านวิศวกรรมและงานด้านวิทยาศาสตร์
ในปี ค.ศ. 1623 : เบล์ส ปาสคาล (Blaise Pascal) นักปรัชญาและนักวิทยาศาสตร์ ชาวผรั่งเศส ซึ่งได้ถูกขึ้นชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ว่าคือผู้คิดค้นและผู้ประดิษฐ์เครื่องคิดเลขเครื่องแรกของโลก ซึ่งก็คือเครื่องจักรกลที่สามารถบวกและลบได้ในรูปแบบของจำนวนเลขฐานสิบ โดยใช้ฟันเฟืองเป็นตัวทดกันได้ 8 ตัว วางขนานเป็นแนวนอน โดยตำแหน่งของวงล้อนี้จะมองเห็นจากภายนอก ส่วนตัวเลขจะไปปรากฎที่ฝาครอบวงล้อ แต่ละวงจะมีฟันเฟืองอยู่ 10 อัน ซึ่งแต่ละอันจะแทนเลข 1 หลักนั่นเอง ดังนั้น เมื่อเฟืองหมุนครบ 10 ก็จะมาเริ่มต้นที่ 0 ใหม่ แล้วทำให้เฟืองที่อยู่ถัดไปหมุน 1 หลัก ซึ่งเป็นการทดเลขขึ้นไปนั่นเอง จากการทำงานของเครื่องบวกเลขนี้ เป็นหลักการเช่นเดียวกับการวัดระยะทาง ตามที่ปรากฏบนหน้าปัทม์รถยนต์ทั่วๆไป
ในปี ค.ศ. 1646 : กอทฟริด วิลเฮลม ลิปนิซ (Gottfried Wilhelm Leibniz) นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน ได้ประดิษฐ์เครื่องคำนวณที่สามารถคูณ หารและหารากที่สอง เรียกเครื่องมือชนิดนี้ว่า อาริทโมมิเตอร์ (Arithmometer Machine)
จากนั้นหลายร้อยปี วิวัฒนาการก็เดินทางต่อมาเรื่อยๆ จนถึงยุคของวิลเลี่ยม สเวียด เบอร์ร็อคส์ (William Seward Burroughs) เขาได้ประดิษฐ์เครื่องมือในการคำนวณ ขึ้นมาเป็นครั้งแรก และยื่นจดทะเบียนสิทธิบัตรในปี 1885 สำหรับ 'Calculating Machine' ซึ่งได้สิทธิบัตรในปี 1888 และได้สร้างระบบการคำนวณสำหรับธนาคารในยุคนั้นขึ้นมา
ต่อมาหลังจากวิลเลี่ยมเสียชีวิตไปแล้วบริษัทของตระกูลเขาก็ยังคงพัฒนาระบบการคำนวณที่ซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ
ภาพสิทธิบัตร เครื่องคิดเลขเครื่องแรกของโลก ของ Burroughs
การพัฒนาและการคิดค้นเครื่องมือคำนวณของคนเก่าแก่ในสมัยนั้นได้ทำให้หลายคน ได้รับแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ จนมีสิ่งใหม่ๆ เกิดขึ้น
http://th.answers.yahoo.com/question/index?qid=20080904235851AAv62Ws
http://www.pattana.ac.th/E-book_yum/COm_history/WORK/historycom.htm
ประวัติหุ่นยนต์ ความฝันของมวลมนุษยชาติ
ประวัติหุ่นยนต์ ความฝันของมวลมนุษยชาติ
ประวัติหุ่นยนต์ : แม้แต่ชาวกรีกโบราณก็เคยวาดฝันถึงอุปกรณ์ที่สามารถแบกรับงานที่หนักหนาสาหัสแทนพวกเขาได้ โดยได้มีการกล่าวถึงเครื่องกลสำหรับการสงครามในมหากาพย์อีเลียตของ Homers (800 ปีก่อนคริสตกาล) หรือแม้แต่นักปราชญ์อย่าง Aristotle ก็ได้เคยบันทึกไว้ในช่วง 4 ปีก่อนคริสตกาลเกี่ยวกับเครื่องจักรกลอัตโนมัติที่สามารถทำงานได้เองโดยไม่ต้องมีมนุษย์เกี่ยวข้อง ดูเหมือนว่าฟังก์ชันแรกสุดของหุ่นยนต์นั้นได้ถูกออกแบบไว้มาแต่โบราณแล้ว
โดย Archytas of Toronto ที่อุปกรณ์ที่มีลักษณะเหมือนนกพิราบที่ทำจากไม้ของเขาสามารถบินจากกิ่งไม้ไปยังกิ่งไม้ของต้นไม้อีกต้นหนึ่งได้โดยอาศัยไอน้ำ อย่างไรก็ดี อุปกรณ์ของเขาก็ดูจะเข้าข่ายเป็นของเล่นมากกว่าจะช่วยลดภาระการทำงานของมนุษย์
เหตุการณ์สำคัญลำดับที่สองในหน้าประวัติศาสตร์ของหุ่นยนต์ก็ยังคงหนีไม่พ้นของเล่น และยังคงไม่ช่วยให้ชีวิตมนุษย์สะดวกสบายขึ้นแต่อย่างใด โดยในปีค.ศ. 1206 นักวิชาการชาวมุสลิมชื่อ Al-Dschazari ได้ออกแบบเรือที่มีวงดนตรีนั่งเล่นอยู่ข้างในสำหรับเพื่อถวายความบันเทิงแก่บรรดาแขกของเชื้อพระวงศ์ จากนั้นในปีค.ศ. 1783 ชาวฝรั่งเศสชื่อ Jaques de Vaucanson ได้สร้างเป็ดที่มีกลไกที่สามารถกิน และย่อย (บดเมล็ดพันธุ์พืช) ได้
แรงงาน: ลูกจ้างในโรงงานอุตสาหกรรม
ในแง่ของข้อมูลวิชาการสมัยใหม่ ประวัติของหุ่นยนต์นั้นได้เริ่มขึ้นเมื่อปีค.ศ. 1921 โดยในขณะนั้นมีนักเชียนชาวเชคที่ชื่อ Karel Capek ได้ตีพิมพ์บทความเรื่อง “R.U.R.” (Rossums Universal Robot) ที่มีการกล่าวถึงเรื่องของหุ่น
ยนต์และฟังก์ชันการทำงานของมันเป็นครั้งแรก และนับตั้งแต่นั้น พัฒนาการของหุ่นยนต์ก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก หุ่นยนต์คล้ายมนุษย์ตัวแรกมีชื่อว่า “Televox” ซึ่งถูกสร้างขึ้นในปี 1927 ตามมาด้วยหุ่นยนต์ “Gakutensoku” ของ
ญี่ปุ่นในอีกหนึ่งปีถัดมา
ด้วยวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่รุดหน้า ส่งผลให้การพัฒนาหุ่นยนต์ทำได้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ในปีค.ศ. 1948 William Grey Walter ได้สร้างหุ่นยนต์รูปทรงเต่าตัวแรกที่สามารถทำงานได้ด้วยตัวเองตัวแรกโดยตั้งชื่อว่า “Elmer & Elsie”
ด้วยเหตุเพราะในช่วงเวลานั้นพัฒนาการด้านเทคโนโลยีเซมิคอนดักเตอร์ยังไม่สูงพอ จึงทำให้หุ่นยนต์กลไกเหล่านั้นทำงานโดยปราศจากระบบอัจฉริยะ จนกระทั่งจุดเปลี่ยนในปีค.ศ. 1970 โดยเจ้าหุ่นยนต์ “Shakey” ที่มีลักษณะเป็นกล่องสี่เหลี่ยมและสามารถเคลื่อนไหวไปมาได้ถูกสร้างให้สามารถมีปฏิกริยาตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อมภายนอกได้โดยอาศัยระบบเซนเซอร์ ซึ่งจะส่งข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุที่พบเพื่อนำไปประมวลผลจนหาเส้นทางไปยังจุดหมายปลายทางได้สำเร็จ
นับตั้งแต่ปีค.ศ. 1961 เป็นต้นมา หุ่นยนต์ส่วนใหญ่ถูกสร้างขึ้นเพื่อช่วยงานมนุษย์เป็นหลัก โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการผลิตรถยนต์ ในปี 1972 บริษัท Kuka ของเยอรมันได้พัฒนาหุ่นยนต์ “Famulus” ที่มีแขนกลที่สามารถเคลื่อนไหวได้ 6 แกน (Six-Axis) ในขณะที่ตั้งแต่ปี 1996 เป็นต้นมา หุ่นยนต์ก็ได้ถูกนำไปใช้ในการวิจัยในอวกาศมากขึ้น โดยโปรเจ็กต์ของ NASA ที่มีชื่อว่า Mar Pathfinder นั้นได้นำหุ่นยนต์ “Sojourner” ไปสำรวจบนพื้นผิวดาวอังคารด้วย
ปีค.ศ. 2000 ที่ผ่านมา นับเป็นครั้งแรกที่มีการผลิตหุ่นยนต์ในเชิงพาณิชย์ โดยบริษัท Honda ของญี่ปุ่นได้นำเสนอหุ่นยนต์เลียนแบบการเคลื่อนไหวของมนุษย์ “ASIMO” โดยสนนราคาเช่าใช้งานเพียง 150,000 เหรียญสหรัฐต่อเดือน
ดูแล: หุ่นยนต์แทนคนงานในบ้าน
แม้ว่าวันนี้ หุ่นยนต์จะยังไม่สามารถช่วยงานคุณได้ทุกอย่าง แต่แนวโน้มที่ชัดเจนก็คือมันจะถูกพัฒนาขีดความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคต โดยในอีก 5 ปีข้างหน้า จะมีหุ่นยนต์ที่สามารถดูแลผู้ป่วยหรือผู้สูงอายุที่คาดว่าจะเป็นที่นิยม
ในทุกๆ บ้าน และในปีค.ศ. 2030 เป็นต้นไป หุ่นยนต์จะสามารถทำงานหลายๆ อย่างได้ในระดับเดียวกับมนุษย์ ในขณะที่กระทรวงกลาโหมของสหรัฐฯ ตั้งเป้าไว้ว่าจะสามารถสร้างหุ่นยนต์ทหารได้สำเร็จในปี 2035
อ้างอิง http://chip.in.th/category/articles/timeline
ประวัติเครื่องเล่นเกมคอนโซล (Game Console)
ประวัติเครื่องเล่นเกมคอนโซล (Game Console)
ลองจินตนาการว่า ในที่สุดคุณก็ได้นำเงินกว่า 13,000 บาทที่เก็บหอมรอมริบมาหลายปีไปซื้อเครื่องเล่นเกมคอนโซลที่อยากได้จนสำเร็จ แต่หลังจากที่นำมันมาต่อเข้ากับโทรทัศน์ ภาพของเกมที่ปรากฏกลับมีเพียงจุดสี่เหลี่ยมและเส้นสีขาวหนึ่งเส้นเท่านั้น ... แน่นอนว่าเราอาจรับไม่ได้ แต่เกมที่กล่าวมาข้างต้นนี้ได้สร้างความประทับใจอย่างมากให้กับเกมเมอร์ในปี 1972 มาแล้ว โดยเครื่องเล่นเกมคอนโซลเครื่องแรกของโลกที่มีชื่อว่า Magnavox Odyssey ที่จำหน่ายในราคา 75 เหรียญสหรัฐ (เทียบเท่า 13,000 บาทโดยประมาณในปัจจุบัน) จะมาพร้อมแผ่นกระดาษไขพิมพ์ลวดลายในแบบต่างๆ สำหรับนำไปติดบนจอโทรทัศน์เพื่อใช้เป็นแบ็กกราวน์ของเกม ส่วนคะแนนนั้นผู้เล่นจะต้องจดบันทึกลงในกระดาษ
แม้จะดูไม่ค่อยคุ้มค่าเงินนักกับรูปแบบการเล่นและการออกแบบเทคโนโลยีภายในที่ไม่มีแม้แต่ซีพียูหรือหน่วยความจำสำหรับการประมวลผลใดๆ เพราะตัวเกมนั้นจะถูกติดตั้งอยู่ในรอมของตลับฮาร์ดแวร์เลย แต่มันก็สามารถทำยอดจำหน่ายได้มากถึง 360,000 เครื่อง อย่างไรก็ดี ถัดจากนั้นอีก 4 ปี เทคโนโลยีชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ก็ได้มีการพัฒนาขึ้นจนทำให้เครื่องเล่นเกม Fairchild Channel F มีความสามารถในการประมวลผลปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligent) ที่ทำให้เครื่องเป็นคู่แข่งขันกับผู้เล่นได้ แต่ด้วยเกมที่ห่วยแตกมากทำให้มันต้องพบกับความล้มเหลว
ฟังก์ชันปัญญาประดิษฐ์สามารถบุกเบิกตลาดได้สำเร็จเป็นครั้งแรกด้วยเครื่อง Atari 2600 และครองตลาดได้นานกว่า 10 ปี ในระหว่างนั้น Milton Bradley บริษัทเกมของสหรัฐก็ได้ทำการย่อเทคโนโลยีเครื่องเล่นเกมคอนโซลให้เล็กจนกระทั่งพกพาได้เป็นครั้งแรกในเครื่อง Microvision แต่สุดท้ายด้วยปริมาณเกมที่ออกมารองรับหน้าจอขนาดเล็กนี้มีค่อนข้างน้อย จึงทำให้มันหมดความนิยมอย่างรวดเร็ว ในปี 1983 บริษัทเกมในสหรัฐต้องเผชิญกับวิกฤตอย่างรุนแรง ผู้ผลิตหลายรายขาดทุนจนถึงขั้นล้มละลาย ซึ่งเหตุผลสำคัญก็คือการเปิดตลาดของคอมพิวเตอร์ภายในบ้าน ที่ไม่เพียงแต่มีประสิทธิภาพสูงกว่า สามารถใช้งานได้หลากหลายกว่า แต่เกมยังถูกก๊อบปี้ได้ง่ายอีกด้วย วิกฤตการณ์ของวงการเกมสิ้นสุดลงในปี 1985 เมื่อบริษัท Nintendo เปิดตัวเครื่องเล่นเกม NES (Nintendo Entertainment System) ในสหรัฐและยุโรปในปีถัดไปอย่างต่อเนื่อง โดยสิ่งที่จุดประกายความสำเร็จในครั้งนี้ก็คือเกม “Super Mario Bros.” ซึ่งกลายเป็นต้นแบบของเกมแนว “วิ่งแล้วกระโดด” จวบจนปัจจุบัน อีกทั้งยังถือเป็นเกมที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์อีกด้วย
ก้าวใหญ่ของญี่ปุ่น: เครื่องเล่นเกมจากตะวันออกไกล
ปรากฏการณ์ Super Mario ส่งผลให้แกนหลักของอุตสาหกรรมย้ายจากฝั่งอเมริกามายังญี่ปุ่นแทน และตลอดระยะเวลากว่า 10 ปีในช่วงดังกล่าวถือได้ว่า Nintendo มีชื่อเสียงโด่งดังและประสบความสำเร็จอย่างงดงามแบบฉุดไม่อยู่ทั้งในแง่ของผู้ผลิตเครื่องเล่นและผู้ผลิตเกม Nintendo ยังสานต่อความสำเร็จด้วยเครื่องเล่นเกมพกพา “Game Boy” ซึ่งก็ได้รับความนิยมถล่มทลายเช่นกัน ถัดจากนั้น Nintendo ก็ส่งเครื่อง “SNES” (Super NES) ที่นำเอาเทคโนโลยี 16 บิตมาใช้เพื่อช่วยให้ภาพกราฟิกในเกมสวยงามมากขึ้นและกลายเป็นเครื่องเล่นเกมที่ขายดีที่สุดตลอดกาลในที่สุด
Sony เริ่มเข้าสู่วงการในปี 1994 ด้วยเครื่อง “PlayStation” ที่มาพร้อมเทคโนโลยี 32 บิต และระบบประมวลผลภาพกราฟิกสามมิติ โดยที่ตัวเกมจะบรรจุไว้ในแผ่นซีดีรอม ซึ่งด้วยรูปแบบการเล่นที่แปลกใหม่และมีเกมที่มีกราฟิกสวยงามมากมายส่งผลทำให้เครื่องเล่น PlayStation สามารถเบียดและเอาชนะคู่แข่งอย่าง Nintendo ไปได้ จากนั้นในปี 2001 อเมริกาก็กลับเข้ามาสู่สนามแข่งขันอีกครั้งด้วยเครื่องเล่น Xbox จาก Microsoft ที่ได้เปรียบในเรื่องของการเป็นผู้พัฒนาซอฟต์แวร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลกและทำให้ PlayStation ของ Sony ต้องตกอยู่ในสภาวะกดดันอย่างหนักและถูกทำยอดขายแซงหน้าได้สำเร็จด้วยเครื่องเล่น Xbox 360 แม้ว่า Sony จะส่งเครื่องเล่นที่มีความสมบูรณ์แบบอย่าง PlayStation 3 ที่มาพร้อมไดรฟ์บลู-เรย์ประสิทธิภาพสูงก็ตาม
Sony และ Microsoft แข่งขันกันอย่างดุเดือดโดยที่ไม่ทันได้คาดคิดว่า Nintendo จะตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โดยในปี 2006 Nintendo ประกาศทวงบัลลังก์เกมคอนโซลด้วยเครื่องเล่น “Wii” ที่มาพร้อมระบบควบคุมการเล่นด้วยเทคโนโลยีการตรวจจับความเคลื่อนไหวแทนการใช้จอยแพดธรรมดา ส่งผลให้เครื่อง Wii ได้รับความนิยมเป็นอย่างสูงและสามารถทำยอดจำหน่ายแซงหน้าทั้ง Xbox 360 และ PlayStation 3 โดยมีตัวเลขทะลุ 70 ล้านเครื่องแล้ว ขณะนี้คู่แข่งทั้งหลายกำลังพยายามที่จะเอาชนะ Nintendo ด้วยการใช้อาวุธของ Nintendo เอง โดยในช่วงเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา Sony ได้เปิดตัวคอนโทรลเลอร์ที่ใช้ระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวที่มีชื่อว่า “PlayStation Move” ส่วน Microsoft ก็ไม่น้อยหน้าด้วยการเปิดตัว “Project Natal” ที่ควบคุมการเล่นด้วยกล้องเว็บแคมความละเอียดสูงโดยที่ผู้เล่นไม่จำเป็นต้องถือคอนโทรลเลอร์ใดๆ เลย ในขณะที่ความเคลื่อนไหวในอนาคตนั้นเป็นที่แน่นอนแล้วว่าระบบ 3D จะเข้ามามีบทบาทในการเล่น ซึ่ง Sony ก็ได้เตรียมอัพเดตเฟิร์มแวร์ให้เครื่อง PlayStation 3 รองรับเกม 3D ได้ ส่วน Nintendo ก็เตรียมส่งเครื่องเล่นพกพา 3D “Nintendo 3DS” ในช่วงต้นปีหน้านี้ แต่ทั้งนี้ไม่ว่าผู้พัฒนาจะสรรหาเทคโนโลยีที่ดีที่สุดแค่ไหนมาแข่งขัน ผู้ที่ตัดสินว่าใครจะชนะก็คือตัวผู้เล่นนั่นเอง
อ้างอิง http://chip.in.th/category/articles/timeline
ประวัติระบบการซื้อขาย (Payment)
ประวัติระบบการซื้อขาย (Payment)
ในขณะที่การซื้อขายในยุคโบราณต้องใช้ก้อนหินจนและเงินเหรียญที่เป็นรูปธรรม ปัจจุบันระบบธนาคารออนไลน์หรือแม้กระทั่งการซื้อขายทองคำนั้นเครดิตถือเป็นสิ่งสำคัญเหนือกว่าเงินเหรียญที่จับต้องได้
การซื้อขายครั้งเก่าแก่ที่สุดนั้นมีหลักฐานบันทึกไว้ในบทประพันธ์มหากาพย์กรีกโบราณ ‘โอดีสซีย์’ ไว้ว่าเป็นการซื้อ ‘สาวพรมจรรย์’ ในราคาวัว 20 ตัว ซึ่งสอดคล้องกับคำว่า ‘Pecus’ ในภาษาละตินที่แปลว่า ‘วัว’ ที่เป็นรากศัพท์ของคำว่า ‘Pecunia’ ที่แปลว่า ‘เงิน’ แม้กระทั่งปัจจุบันการใช้สัตว์เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนก็ยังคงทำกันอยู่ โดยบางจังหวัดในแอฟริกายังคงใช้วัว ‘Watusi’ ที่มีเขาใหญ่ที่สุดในโลกแทนการซื้อขายแลกเปลี่ยนสิ่งของต่างๆ อย่างไรก็ตาม การออกไปช็อปปิ้งโดยการลากวัวไปด้วยคงเป็นเรื่องที่ไม่สนุกนัก ด้วยเหตุนี้มนุษย์เมื่อประมาณพันปีก่อนหน้าจึงมีการใช้สิ่งที่เรียกว่า ‘เงิน’ เป็นตัวกลางในการจับจ่ายใช้สอย จนกระทั่งพัฒนามาเป็นการจับจ่ายแบบดิจิตอลในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา
รูปแบบของการจับจ่ายที่แปลกประหลาดที่สุดน่าจะเป็นของชาวเกาะ Yap ที่ใช้ Stone Money ที่มีลักษณะเป็นหินก้อนแบนมีรูตรงกลางและมีขนาดสูงใหญ่ท่วมตัวคน และด้วยเหตุที่ ‘เหรียญ’ ที่มีขนาดใหญ่มาก ไม่เหมาะแก่การพกติดตัวไปจับจ่ายใช้สอย รูปแบบการจ่ายเงินจึงเป็นไปในรูปแบบเสมือน อีกทั้งค่าของเงินจะเพิ่มสูงชึ้นเมื่อมีการเปลี่ยนเจ้าของ ดังนั้นเมื่อชาว Yapese ต้องจ่ายภาษี เจ้าหน้าที่ก็จะไปแกะสลักสัญลักษณ์เอาไว้ที่เงินหินก้อนนั้น
นอกจากนี้ยังมีเปลือกหอย Kauri ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในยุคดึกดำบรรพ์ ถูกนำมาใช้ในประเทศจีน แอฟริกาเหนือ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยคุณลักษณะของเงินในยุคมีความคล้ายคลึงกับในปัจจุบันคือเล็ก พกพาได้ง่าย และสามารถนับจำนวนได้สะดวก
ท่ามกลางเงินหลากหลายรูปแบบในยุคดึกดำบรรพ์ โลหะพิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับนำมาใช้เป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน โดยก่อนหน้านี้การบ่งบอกมูลค่าของเงินจะใช้โลหะชนิดต่างๆ ตั้งแต่ทองแดง เงิน และทอง อีกทั้งยังขึ้นอยู่กับรูปร่าง ขนาด และน้ำหนักของเหรียญด้วย
ในขณะที่เงินที่เป็นธนบัตรนั้นเพิ่งถูกเริ่มนำมาใช้ในทวีปยุโรปในช่วงศตวรรษที่ 18 ที่ผ่านมานี้เอง อย่างไรก็ดีในช่วงแรกผู้คนยังไม่เชื่อถือการจ่ายด้วยธนบัตร จนกระทั่งรัฐบาลของประเทศต่างๆ ออกมารับประกันมูลค่าและสามารถนำไปแลกเปลี่ยนกับเงินเหรียญได้ ธนบัตรจึงได้รับการยอมรับและถูกใช้งานกันนับตั้งแต่นั้นมา
E-Money: หมดยุคเหรียญและธนบัตร
การทำธุรกรรมทางการเงินแบบอิเล็กทรอนิกส์เกิดขึ้นครั้งแรกในศตวรรษที่ 19 โดยอาศัยเครื่องโทรพิมพ์ในการโอนเงินผ่านทางสายเคเบิล ทั้งนี้การชำระเงินแบบไม่ต้องใช้เงินนี้จะถูกสงวนไว้สำหรับการใช้งานเฉพาะหน่วยงานหรือองค์กรเท่านั้น ส่วนเช็คธนาคารที่ใครๆ ก็สามารถใช้ได้นั้นเพิ่งจะเริ่มมีขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 50-60 ที่ผ่านมานี้เอง
ลำดับขั้นถัดมาของรูปแบบการจับจ่ายใช้สอยที่เงินที่จับต้องได้ถูกลดความสำคัญลงไปเรื่อยๆ ก็คือเครดิตการ์ดและตามมาด้วยการทำธุรกรรมออนไลน์ เพียงผู้ใช้มีข้อมูลทางการเงินในระบบก็สามารถซื้อสินค้าหรูหราราคาแพงได้โดยไม่จำเป็นต้องมีเงินในกระเป๋าสตางค์แม้แต่บาทเดียว อย่างไรก็ตาม ผู้ใช้โดยส่วนใหญ่ก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับการเปิดเผยข้อมูลบัตรเครดิตแบบตรงไปตรงมาให้กับร้านค้าในระบบออนไลน์โดยเฉพาะการซื้อสินค้าในจำนวนเงินไม่มาก จึงเป็นที่มาของบริษัทตัวกลางในการชำระเงินออนไลน์อย่าง PayPal และเจ้าอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน
ในอนาคตอันใกล้นี้รูปแบบการจับจ่ายใช้สอยจะเป็นไปอย่างง่ายดายและปลอดภัยขึ้นด้วยการชำระผ่านชิปบนบัตรแทนเงินสด หรือแม้กระทั่งการชำระค่าสินค้าด้วยโทรศัพท์มือถือ ซึ่งประเทศที่ก้าวล้ำไปก่อนใครในเรื่องนี้คือสวีเดนที่สามารถทำทั้งสองอย่างที่กล่าวไปข้างต้นได้แล้ว ในขณะที่บ้านเราแม้จะมีร้านค้าขนาดใหญ่บางแห่งมีบัตรแทนเงินสดให้ใช้งานแล้วแต่การชำระผ่านโทรศัพท์มือถือยังคงต้องรอต่อไปอีกสักระยะ
ที่มาhttp://chip.in.th/post/127/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9A%E0%B8%9A%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%8B%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%82%E0%B8%B2%E0%B8%A2-Payment
Hacker Timeline ประวัติและความเป็นมาของแฮกเกอร์
Hacker Timeline ประวัติและความเป็นมาของแฮกเกอร์
ประวัติ Hacker : TIMELINE ความเป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้ : แฮกเกอร์สามารถทำได้แม้กระทั่งปิ้งขนมปังแผ่นด้วยเครื่องชงกาแฟได้ ถ้าพวกเขาต้องการจะทำ ต่อไปนี้คือเรื่องราวที่น่าสนใจของแฮกเกอร์ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
มีวิธีการระบายอารมณ์มากมายที่ไม่ใช่แค่การระบายสีหรือเล่นเปียโน ทั้งนี้ในโลกของเทคโนโลยีนั้น แฮกเกอร์ถือเป็นศิลปินเอกเนื่องจากพวกเขาไม่เพียงแต่จะมีทักษะที่เยี่ยมยอดแล้ว ยังมีจินตนาการที่ล้นเหลืออีกด้วย ซึ่งแฮกเกอร์ชื่อดังไม่ว่าจะเป็น Wau Holland, Robert Tappan Morris หรือ Jon Lech Johansen เรียกคุณสมบัติที่มีอยู่ในตัวแฮกเกอร์ส่วนใหญ่ว่า ‘ความอยากรู้อยากเห็น’ หรือในอีกแง่หนึ่งก็คือพวกเขาไม่สามารถอธิบายได้ว่า เพราะเหตุใดพวกเขาจึงลองสิ่งต่างๆ เหมือนเด็ก เช่น เอาลวดทองแดงมาพันวิทยุ หรือทำให้จักรยานสามารถบินได้ อย่างไรก็ตาม บางสิ่งที่พวกเขาพยายามทำ ก็ยังไม่สามารถเป็นจริงได้แม้กระทั่งปัจจุบัน Wau Holland ให้คำจำกัดความมนุษย์สายพันธุ์นี้ว่า‘แฮกเกอร์คือคนที่พยายามหาทางปิ้งขนมปังด้วยเครื่องชงกาแฟ’ แฮกเกอร์เป็นได้ทั้งผู้ก่อการร้ายบนโลกไซเบอร์และงานอดิเรกของศิลปิน Steve Russell ถูกยกให้เป็น ‘ไมเคิล แองเจโล’ จากบรรดานักเสี่ยงโชคทั้งหลาย โดยเครื่องPDP-1 จากบริษัท DEC ถือเป็นมินิคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลก ซึ่งในขณะนั้นเครื่องมินิคอมพิวเตอร์ (เปรียบได้กับเครื่องพีซีในปัจจุบัน) มีขนาดใหญ่เท่าตู้เย็นสองเครื่องรวมกัน ซึ่ง PDP-1 ไม่เพียงถูกออกแบบมาเพื่อโฮมออฟฟิศเท่านั้น แต่ยังถูกออกแบบมาสำหรับเกมอีกด้วย แต่แท้ที่จริงแล้วแทบจะไม่มีใครทราบถึงการมีอยู่ของมันเลยจนกระทั่งเข้าสู่ต้นยุค ‘60s เมื่อ Russell ได้สร้างโปรแกรมเกม ‘Spacewar’ เกมชูทติ้งเกมแรกของโลกบนเครื่อง PDP-1 ที่อยู่ในสถาบัน Massachusetts Institute of Technology (MIT) ในบอสตัน การแฮกครั้งนี้ไม่เพียงแค่เป็นจุดเริ่มต้นของการปฏิวัติอุตสาหกรรมบันเทิงเท่านั้น แต่ยังเป็นการแจ้งเกิดของมนุษย์สายพันธุ์ใหม่อย่าง ‘เกมเมอร์’ อีกด้วย
จาก ประวัติ Hacker แสงสว่างจากแฮกเกอร์ MIT กลายเป็นโรงเรียนเพาะแฮกเกอร์ที่ใหญ่ที่สุดในโลก ที่นี่ การแฮกถือเป็นทักษะพื้นฐานที่ทุกคนต้องฝึกไม่ต่างจากการเล่น Quidditch ของโรงเรียนเวทย์มนตร์ Hogwarts และหนึ่งในเหตุการณ์การแฮกที่สำคัญที่สุดคือในปี 1993 โดยฝีมือของนักศึกษา MIT ที่ได้เปลี่ยนตึก Green Build-ing ในมหาวิทยาลัยให้กลายเสาอากาศขนาดยักษ์ ทั้งนี้ไฟในอาคารจะแสดงระดับของเสียงของคอนเสิร์ท Boston Pops ที่ออกอากาศในวันที่ 4 กรกฏาคม โดยยิ่งไฟชั้นบนๆ ติดขึ้นมาก็จะยิ่งบอกถึงระดับเสียงที่ดังมาก อันเป็นที่มาของโปรเจ็กต์ Blinkenlights ที่ถือเป็นการเลียนแบบผลงานของกลุ่มนักศึกษา MIT ที่มีชื่อเสียงที่สุด โดยกลุ่มศิลปินจากชมรม Chaos Computer Club ที่รวมตัวกันขึ้นในปี 1984 ทั้งนี้ Blinkenlights เริ่มโด่งดังกลายเป็นที่รู้จักในปี 2001 กับผลงานการเปลี่ยนอาคาร Haus des Lehrers (Teachers’ House) ในจตุรัส Alexanderplatz ในเบอร์ลินให้กลายเป็นกระดานเล่นเกม Pong (ดูรายละเอียดในเว็บไซต์ www.blinkenlights.net)
นอกจากเรื่องเทคนิคที่เข้าใจยากแล้ว บางครั้งการแฮกก็ยังโยงไปถึงการเมืองและนโยบายของรัฐ ดังที่มีการถกเถียงกันกันเกี่ยวกับลิขสิทธิ์ของภาพยนตร์และเพลงซึ่งก็มีทั้งผู้ที่สนับสนุนและคัดค้าน นั่นก็คือเทคโนโลยี DRM สำหรับควบคุมและจัดการสื่อดิจิตอล ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของคำถามพื้นๆ ว่าทำไมเราจึงไม่สามารถชมภาพยนตร์ดีวีดีบนเครื่องพีซีได้ เช่นเดียวกับ Jon Lech Johansen ที่เป็นที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า ‘DVD Jon’ ที่ไม่เข้าใจเช่นกันและได้พัฒนาเครื่องมือที่มีชื่อว่า DeCSS ขึ้นมา เครื่องมือดังกล่าวนี้จะช่วยให้สามารถเล่นแผ่นดีวีดีที่ถูกเข้ารหัสเอาไว้บนระบบปฏิบัติการใดๆ ก็ได้ ตั้งแต่นั้นมา Johansen ก็กลายเป็นฮีโร่ผู้พิชิต DRM จากนั้นแฮกเกอร์ชาวนอร์เวย์ผู้นี้ก็แครกระบบป้องกันอีกหลายอย่าง เช่น ระบบป้องกันในเพลงที่มาจาก Apple iTunes Store ประวัติ Hacker นอกจากนี้เจตนาที่ดีของแฮกเกอร์บางคนยังนำมาซึ่งความรุดหน้าในการพัฒนาเทคโนโลยี อาทิ ในกรณีของ Xbox 360 ที่ไมโครซอฟท์พัฒนาระบบควบคุมด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายในโปรเจ็กต์ Kinect ได้ช้ามาก แฮกเกอร์ที่เป็นแฟนตัวยงของ Xbox จึงได้ออกโรงเสียเอง จนในที่สุดไมโครซอฟท์ก็นำเทคโนโลยีนี้สู่ตลาดเกมและบนเครื่องพีซีในเวลาถัดมาไม่นาน
สงครามไซเบอร์การแฮกกำลังจะกลายเป็นอดีต ทั้งนี้ในปัจจุบันเกิดการโจมตีทางไซเบอร์ทั้งในระดับองค์กรระดับประเทศ และระดับโลก โดยจากบันทึกสถิติของ Symantec ระบุว่ามีคอมพิวเตอร์กว่า 100,000 เครื่องทั่วโลกที่ติดเชื้อจากการจู่โจมของเวิร์ม Stuxnet เมื่อช่วงเดือนสิงหาคม ปี 2010 จนกระทั่งทุกวันนี้องค์กรการสืบสวนต่างๆ ก็ยังไม่สามารถหาตัวผู้กระทำผิดได้ และต่างก็เริ่มมีความเคลือบแคลงสงสัยว่าหน่วยข่าวกรองของอิสราเอลอาจเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ซูเปอร์ไวรัสครั้งนั้นก็เป็นได้ ทั้งนี้หนอนไวรัส Stuxnet ถูกออกแบบมาให้มุ่งโจมตีโรงไฟฟ้าพลังปรมาณูในอิหร่าน ทั้งนี้ระบบคอมพิวเตอร์ที่ควบคุมการทำงานของเครื่องหมุนเหวี่ยงเสริมสมรรถนะแร่ยูเรเนียม (UraniumEnrichment) ที่โรงงานในเมือง Natanz ได้รับความเสียหายไปอย่างน้อยถึง 1,000 ตัวKaspersky ผู้ผลิตโปรแกรมป้องกันไวรัสชั้นนำได้คาดการณ์ว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นในแต่ละปีจากการจู่โจมทางไซเบอร์จะสูงถึง 100,000 ล้านเหรียญสหรัฐ สงครามในปัจจุบันไม่ได้ใช้แค่ทหารหรือรถถังในการสู้รบกันเท่านั้น แต่ยังมีแฮกเกอร์และมัลแวร์ต่างๆ ร่วมบทบาทด้วย ทั้งนี้สถาบัน BerlinTechnology ที่ติดตามความเคลื่อนไหวของสงครามไซเบอร์อย่างใกล้ชิดและSandro Gaycken นักวิจัยด้านความปลอดภัยได้ออกมาเตือนว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเราอาจต้องเผชิญกับการโจมตียุทธศาสตร์สำคัญอย่างโรงไฟฟ้า ธนาคาร และเครือข่ายจราจร ซึ่งไม่มีใครอยากนึกถึงอย่างแน่นอน
อ้างอิง http://chip.in.th/category/articles/timeline
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)